กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในป่าทางเหนือที่หนาวเย็น มีหมีขาวตัวเล็กชื่อหิมะน้อยที่เกิดในช่วงปลายฤดูใบไม้ร่วง
เขาเคยเห็นใบไม้แดงและเหลือง เคยเห็นฟ้าสีเทา เคยได้ยินแม่บอกว่า “ไม่นานก็จะมีหิมะ” แต่ไม่รู้ว่าหิมะคืออะไร
คืนหนึ่ง หิมะน้อยหลับไปในถ้ำที่อบอุ่น
เช้ามาตื่นขึ้น เห็นแสงสว่างแปลกๆ จากปากถ้ำ
เขาเดินออกไป และหยุดนิ่ง
โลกทั้งใบเป็นสีขาว
ต้นไม้ขาว พื้นดินขาว ท้องฟ้าขาว ทุกอย่างเงียบสงัดและงดงามอย่างบอกไม่ถูก
หิมะน้อยก้าวขาลงบนหิมะก้าวแรก เสียงกรุ๊บ เท้าจมลงไปนิดหน่อย เย็นและนุ่ม
เขากระโดดเล่นในหิมะ นอนลงบนหิมะ มองขึ้นไปบนฟ้าสีขาว
แม่เดินออกมาเห็นลูกนอนอยู่กลางหิมะ
“หิมะน้อย เป็นไงบ้าง?”
“อบอุ่น” หิมะน้อยพูดทั้งที่ตัวเย็น
แม่งุนงง “หิมะเย็นนะลูก”
“แต่ข้างในอบอุ่น” หิมะน้อยพูด “เพราะโลกสวยงามมาก”
แม่นอนลงข้างๆ ลูก มองท้องฟ้าสีขาวด้วยกัน
ทั้งสองนอนอยู่อย่างนั้นนานมาก จนหิมะเริ่มตกลงมาอีกครั้ง ลงบนจมูก บนหู บนอุ้งเท้า
ก่อนกลับเข้าถ้ำ หิมะน้อยมองออกไปอีกครั้ง โลกขาวสวยงามรอพรุ่งนี้
หลับตาลงนะ… ข้างนอกมีหิมะขาวสวยงาม… พรุ่งนี้ตื่นมาก็จะยังอยู่… ฝันดีคืนนี้…
คติสอนใจ: บางครั้งความสุขที่ยิ่งใหญ่มาจากการพบสิ่งใหม่ที่ไม่เคยเห็นมาก่อน จงเก็บรักษาตาที่มองโลกด้วยความตื่นตาตื่นใจไว้เสมอ เพราะโลกเต็มไปด้วยสิ่งมหัศจรรย์ที่รอให้เราค้นพบทุกวัน
