กาลครั้งหนึ่ง แม่หมูส่งลูกหมูสามตัวออกไปสร้างชีวิตของตัวเอง
“ระวังหมาป่าด้วยนะลูก” แม่หมูกำชับก่อนจาก
ลูกหมูคนโตขี้เกียจที่สุด มันรีบสร้างบ้านจากฟาง “เสร็จแล้ว! ไปเล่นดีกว่า!”
ลูกหมูคนกลางขยันกว่า แต่ก็อยากเล่นเร็ว มันสร้างบ้านจากไม้ “แค่นี้ก็แข็งแรงพอแล้ว!”
ลูกหมูน้องเล็กสุดขยันที่สุด มันใช้เวลานานสร้างบ้านจากอิฐ “ต้องแข็งแรงที่สุด จะได้ปลอดภัยจากหมาป่า”
วันหนึ่ง หมาป่าหิวโหยเดินมาถึงบ้านฟาง เขาเคาะประตู
“ลูกหมูน้อย ลูกหมูน้อย เปิดประตูให้ฉันที!”
“ไม่เปิด! ไม่เปิดแน่นอน!” ลูกหมูคนโตตอบ
“งั้นฉันจะเป่าบ้านเจ้าพัง!” หมาป่าหายใจเข้าลึกๆ แล้วเป่า… บ้านฟางล้มพังทลายในพริบตา!
ลูกหมูคนโตวิ่งหนีไปบ้านน้อง บ้านไม้
หมาป่าตามไปและเป่า… บ้านไม้สั่นไหวแล้วก็พังลงเช่นกัน!
พี่น้องสองคนวิ่งหนีไปบ้านน้องเล็ก บ้านอิฐ
“ลูกหมูน้อย เปิดประตูให้ฉันที!”
“ไม่มีวันเปิด!” ลูกหมูน้องเล็กตอบอย่างมั่นใจ
หมาป่าเป่าสุดแรง เป่าอีก เป่าอีก แต่บ้านอิฐไม่ขยับเลย
หมาป่าคิดอุบาย ไต่ขึ้นไปทางปล่องไฟ แต่ลูกหมูน้องเล็กรู้ทัน มันต้มน้ำร้อนไว้ในเตาผิง
ตูม! หมาป่าตกลงในหม้อน้ำร้อน กระโดดออกมาพร้อมกับเสียงหวีดร้อง แล้ววิ่งหนีไปไม่หวนกลับมาอีก
ลูกหมูสามตัวโอบกอดกัน “โชคดีที่เราอยู่ด้วยกัน!”
หลังจากนั้น ลูกหมูคนโตและคนกลางก็ช่วยน้องเล็กสร้างบ้านอิฐให้แก่ตัวเอง และทั้งสามอยู่อย่างมีความสุขตลอดไป
คติสอนใจ: ความขยันและการเตรียมตัวที่ดี ย่อมให้ผลลัพธ์ที่ดีกว่าเสมอ
