กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เด็กชายชื่อฝนนอนไม่หลับเพราะฝนตก
เสียงฝนดังเกินไป กลองบนหลังคา จังหวะเร็วบ้างช้าบ้าง
แม่มานั่งข้างๆ และถามว่า “ได้ยินไหม?”
“ได้ยิน” ฝนพูด “มันดังมาก”
“ลองฟังดีๆ สิ” แม่พูดเบาๆ
ฝนหลับตาและตั้งใจฟัง
ฝนที่ตกบนหลังคา… ตึ๊บ ตึ๊บ ตึ๊บ ฝนที่ตกลงน้ำในอ่าง… ป้อง ป้อง ป้อง ฝนที่ตกลงดิน… ซ่า ซ่า ซ่า
สามเสียงผสมกันเป็นทำนอง
“แม่ฟังออกไหม?” ฝนเปิดตาถาม
“ออกสิ” แม่ยิ้ม “ฝนร้องเพลงให้เราฟัง ฝนที่ตกทุกคืนมาจากเมฆที่รวบรวมน้ำจากทะเล จากแม่น้ำ จากหยดน้ำค้างบนใบไม้ทุกใบในโลก แล้วก็ตกลงมาพร้อมกัน”
“พร้อมกันทุกที่?”
“ทุกที่ที่ฝนตก” แม่พูด “เด็กทุกคนในประเทศที่ฝนตกอยู่ตอนนี้ได้ยินเพลงกล่อมเดียวกันกับเธอ”
ฝนหลับตาลงอีกครั้ง ฟังเสียงฝนที่ตกเป็นทำนอง
และคิดถึงเด็กๆ คนอื่นทั่วโลกที่กำลังนอนฟังเพลงเดียวกัน
ความคิดนั้นทำให้เขารู้สึกไม่โดดเดี่ยว และก่อนที่จะรู้ตัว เขาก็หลับไปพร้อมกับเสียงฝน
ฟังเสียงฝนนะ… มันกำลังร้องเพลงให้เธอฟัง… หลับตาลง… ฝันดี…
คติสอนใจ: ธรรมชาติรอบตัวเต็มไปด้วยเสียงดนตรีที่สวยงาม เมื่อเราหยุดฟังด้วยหัวใจที่สงบ เสียงธรรมดาก็กลายเป็นทำนองที่ไพเราะได้ และความรู้สึกว่าเราเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบใหญ่ทำให้หัวใจอบอุ่นและสงบ
