กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในป่าใหญ่แห่งหนึ่ง มีกระต่ายตัวหนึ่งที่วิ่งเร็วที่สุดในบรรดาสัตว์ทั้งหลาย มันมักอวดอ้างความสามารถของตัวเองอยู่เสมอ
“ข้าวิ่งเร็วที่สุดในโลก!” กระต่ายตะโกนด้วยความภาคภูมิใจ “ไม่มีสัตว์ตัวใดเอาชนะข้าได้”
วันหนึ่ง เต่าตัวหนึ่งซึ่งค่อยๆ เดินผ่านมา ได้ยินเสียงนั้นก็ตอบว่า “ข้าขอท้าแข่งวิ่งกับท่านได้ไหม?”
กระต่ายหัวเราะลั่น “เต่าอย่างท่านจะแข่งกับข้าได้อย่างไร? นั่นเป็นเรื่องน่าขัน!”
แต่เต่าไม่ยอมถอย “เริ่มกันเถอะ”
เช้าวันรุ่งขึ้น สัตว์ทั่วป่ามาชุมนุมกันที่จุดเริ่มต้น สุนัขจิ้งจอกยืนเป็นกรรมการและให้สัญญาณออกตัว
กระต่ายพุ่งออกไปอย่างรวดเร็วจนตัวแทบลอยจากพื้น ส่วนเต่าค่อยๆ เดินไปข้างหน้าอย่างมั่นคงทีละก้าว
หลังจากวิ่งไปได้ครึ่งทาง กระต่ายหันมามองและไม่เห็นเต่าแม้แต่เงา มันคิดว่า “เต่าช้าอย่างนั้น ข้านอนพักสักงีบก็ยังมีเวลาเหลือ”
กระต่ายนอนลงใต้ต้นไม้ใหญ่ และหลับไปอย่างหวานชื่น
ขณะที่กระต่ายหลับ เต่าก้าวเดินต่อไปอย่างไม่หยุดยั้ง ก้าวแล้วก้าวเล่า ช้าแต่ไม่หยุด
เมื่อกระต่ายตื่นขึ้น ดวงอาทิตย์ตกต่ำลงมากแล้ว มันลุกขึ้นวิ่งสุดแรงไปยังเส้นชัย แต่ก็สายเกินไปเสียแล้ว
เต่าเดินข้ามเส้นชัยไปก่อนแล้ว ท่ามกลางเสียงโห่ร้องยินดีของเหล่าสัตว์ทั้งหลาย
กระต่ายก้มหน้าด้วยความละอาย และตั้งแต่นั้นมา มันก็ไม่เคยอวดตัวเองอีกเลย
คติสอนใจ: ความพยายามอย่างสม่ำเสมอ ย่อมชนะความสามารถที่ไม่รู้จักใช้
