กาลครั้งหนึ่ง ในอาณาจักรที่ร่ำรวยและงดงาม มีเจ้าชายน้อยชื่อว่าอาทิตย์ผู้ซึ่งมีทุกอย่างที่ใจต้องการ
คนรับใช้นำอาหารมาให้ เจ้าชายก็รับโดยไม่มองหน้า ช่างตัดผมมาดูแลทรงผม เจ้าชายก็นิ่งเฉย ครูสอนวิชาหลักสิบปี เจ้าชายก็ไม่เคยพูดว่าขอบคุณสักครั้ง
“เขาเป็นเจ้าชาย” พระราชาพูดทุกครั้งที่มีคนทักท้วง “เขาไม่จำเป็นต้องขอบคุณใคร”
แต่วันหนึ่ง เจ้าชายตื่นขึ้นมาแล้วพบว่าวังเงียบผิดปกติ
ไม่มีกลิ่นอาหารเช้า ไม่มีเสียงเท้าบนพื้นหิน ไม่มีใครมาเปิดม่านให้แสงแดดเข้า
เจ้าชายเดินออกจากห้อง ทางเดินยาวว่างเปล่า ห้องครัวเย็นชืด ห้องโถงใหญ่ไม่มีร่างใคร
ทุกคนในวังหายไปหมด
เจ้าชายเดินหาอาหารเองเป็นครั้งแรกในชีวิต แต่ไม่รู้จะหยิบอะไร ไม่รู้จะจุดไฟอย่างไร ไม่รู้แม้แต่ว่าของอยู่ที่ไหน
배เริ่มหิว
เย็นวันนั้นเขาพบเด็กชายคนหนึ่งนั่งอยู่ที่สวนหลังวัง เป็นลูกของพ่อครัวที่ยังไม่ได้ไปไหน
“เธอรู้ไหมว่าทุกคนหายไปไหน?” เจ้าชายถาม
เด็กชายพยักหน้า “รู้ครับ เขาบอกว่าเบื่อที่ทำงานแล้วไม่มีใครสังเกตเห็น”
เจ้าชายนิ่ง “แค่นั้นเหรอ?”
“ครับ” เด็กชายพูด “พ่อผมบอกว่า คนเราต้องการรู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองทำมีความหมาย แค่คำว่าขอบคุณก็ทำให้รู้สึกแบบนั้นได้”
เจ้าชายนั่งลงข้างๆ เด็กชายนิ่งอยู่นาน ท้องหิว ใจหนัก และเริ่มนึกถึงคนรับใช้ที่ดูแลเขามาตลอด
“ถ้าฉันจะขอโทษและขอบคุณพวกเขา จะสายเกินไปไหม?” เจ้าชายถามเบาๆ
เด็กชายยิ้ม “ไม่มีวันสายเกินไปสำหรับคำพูดที่ถูกต้องครับ”
เจ้าชายออกเดินทางวันรุ่งขึ้น ไปพบคนรับใช้แต่ละคนถึงที่บ้าน กล่าวขอโทษ และขอบคุณในสิ่งที่เขาไม่เคยพูดมาตลอดหลายปี
บางคนร้องไห้ บางคนยิ้ม บางคนกอดเขา
ทีละคน ทีละคน ทุกคนกลับมาที่วัง
และตั้งแต่วันนั้น เจ้าชายอาทิตย์ไม่เคยลืมพูดขอบคุณอีกเลย เพราะเขารู้แล้วว่าสองคำเล็กๆ นั้นสามารถรักษาหัวใจคนได้มากกว่าของขวัญราคาแพงทุกชิ้น
เมื่อเติบโตขึ้นเป็นกษัตริย์ อาณาจักรของเขาเป็นที่รู้จักไปทั่วว่าเป็นอาณาจักรที่ผู้คนมีความสุขที่สุด เพราะกษัตริย์รู้จักมองเห็นคุณค่าของทุกคน ไม่ว่าเล็กหรือใหญ่
คติสอนใจ: ทุกคนต้องการรู้สึกว่าสิ่งที่ตัวเองทำมีความหมาย คำว่า “ขอบคุณ” ดูเหมือนเล็กน้อย แต่มันบอกคนอื่นว่าเราเห็นเขา เราให้คุณค่าเขา และนั่นคือสิ่งที่มีค่ากว่าสิ่งใดทั้งสิ้น
