กาลครั้งหนึ่ง ในเวลาหัวค่ำหลังดวงดาวขึ้นครบ มีเมืองแห่งหนึ่งปรากฏขึ้นในอากาศสูง
เมืองนั้นลอยอยู่บนก้อนเมฆสีขาว มีถนนปูด้วยแสงดาว บ้านเรือนสร้างจากหมอกนุ่ม และมีแม่น้ำสีเงินไหลผ่ากลางเมือง
แต่ไม่ใช่ทุกคนจะเข้าเมืองนั้นได้
มีเพียงเด็กที่ยอมหลับตา ปล่อยให้ตัวเองนิ่งสงบ และหยุดคิดเรื่องวันพรุ่งนี้ชั่วคราว เท่านั้นจึงจะเห็นทางเข้า
คืนหนึ่ง เด็กชายชื่อเดชนอนบนเตียงและคิดเรื่องต่างๆ มากมาย พรุ่งนี้มีสอบ เพื่อนจะมาเล่นไหม แม่บอกว่าจะพาไปกินข้าวนอกบ้าน
ความคิดวนเวียนไม่หยุด
แล้วก็มีเสียงเบาๆ ดังขึ้นในใจ เหมือนลมพัดผ่านใบไม้
“ปล่อยความคิดออกไปก่อนนะ”
เดชหยุดนิ่ง “ใครพูด?”
“เมือง” เสียงตอบ “ฉันอยู่ตรงนี้เสมอ แต่เธอต้องหยุดคิดก่อนถึงจะเห็น”
เดชลองหลับตา หายใจช้าๆ ตั้งใจไม่คิดอะไร
ครั้งแรกความคิดเรื่องสอบกลับมา เขาปล่อยมันไป
ครั้งที่สองความคิดเรื่องเพื่อนกลับมา เขาปล่อยมันไปอีก
ครั้งที่สามไม่มีความคิดอะไร มีแค่ความเงียบอุ่นๆ
แล้วเมืองก็ปรากฏ
เดชเห็นถนนสว่างและบ้านหมอก เขาเดินเข้าไปและพบว่าในเมืองนั้นเขาทำอะไรก็ได้ที่ใจอยากทำ บินได้ว่ายน้ำในท้องฟ้า คุยกับสัตว์ได้ เล่นกับดาว
เมืองไม่มีความกังวล ไม่มีการสอบ ไม่มีอะไรต้องรีบ มีแค่ความสุขเบาๆ
รุ่งเช้า เดชตื่นขึ้นมาพักผ่อนเต็มที่ ใจเบา พร้อมรับวันใหม่
ตั้งแต่นั้น เดชรู้วิธีเข้าเมืองในละอองฝันทุกคืน วิธีนั้นไม่มีอะไรซับซ้อน เพียงแค่หลับตา หายใจช้าๆ และปล่อยให้ความคิดทั้งหมดลอยออกไปก่อน
แค่นั้นก็พอ
และเมืองนั้นจะรอเสมอ
ฝันดีนะ
คติสอนใจ: การพักผ่อนที่แท้จริงเกิดขึ้นได้เมื่อเราปล่อยวางความคิดชั่วคราว ร่างกายและจิตใจต้องการการพักฟื้นทุกคืน ลองหายใจช้าๆ และปล่อยให้วันพรุ่งนี้รอไปก่อน คืนนี้เป็นเวลาของการพักผ่อน
