กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในโรงเรียนสอนเวทมนตร์บนยอดเขาหินสูง มีห้องสมุดขนาดใหญ่ที่เต็มไปด้วยหนังสือนับพันเล่ม
แต่มีหนังสือหนึ่งเล่มที่อาจารย์ทุกคนบอกว่าห้ามแตะต้อง ปกสีดำมีโซ่ทองล็อคไว้ วางอยู่บนชั้นสูงสุดของห้องสมุด และมีป้ายเขียนว่า “ห้ามเปิดโดยเด็ดขาด”
เด็กชายชื่อจิตรอยากรู้มากกว่าใครในชั้น
“ทำไมต้องห้าม?” เขาถามอาจารย์
“เพราะยังไม่ถึงเวลา” อาจารย์ตอบสั้นๆ
จิตรพยายามถามซ้ำหลายครั้ง คำตอบเหมือนเดิมทุกครั้ง
คืนหนึ่ง ขณะที่ทุกคนนอนหลับ จิตรลุกขึ้นแอบเข้าห้องสมุด ปีนชั้นหนังสือขึ้นไป หยิบหนังสือปกดำลงมา
โซ่ทองหลุดออกเองเมื่อมือเขาแตะ
จิตรเปิดหนังสือออก
ข้างในไม่มีตัวอักษรเวทมนตร์ ไม่มีสูตรลับ ไม่มีแผนที่สมบัติ
มีแค่กระจกเงาเล็กๆ ฝังอยู่ที่หน้าแรก
จิตรมองเข้าไปในกระจก
เขาเห็นตัวเอง แต่ไม่ใช่ตัวเองในตอนนี้ เป็นตัวเองในอนาคต เป็นชายหนุ่มที่ยืนอยู่กลางหมู่บ้านที่ถูกไฟไหม้ มีหนังสือเล่มนี้อยู่ในมือ และกำลังใช้เวทมนตร์จากมัน แต่ไฟไม่ดับ กลับลามมากขึ้น
แล้วกระจกก็ดับ
จิตรปิดหนังสือลงด้วยมือสั่น
เช้าวันรุ่งขึ้น เขาไปหาอาจารย์และสารภาพว่าเปิดหนังสือดู
อาจารย์ไม่ลงโทษ แค่พูดว่า “เห็นอะไร?”
“เห็นตัวเองทำผิดพลาด” จิตรตอบ
“นั่นแหละเหตุผลที่ต้องรอให้พร้อม” อาจารย์พูด “ความรู้บางอย่างทรงพลังเกินกว่าที่คนที่ยังไม่พร้อมจะรับได้ โซ่ทองไม่ได้กันคนอื่น แต่กันตัวเธอเองจากการใช้มันก่อนเวลา”
จิตรนั่งนิ่งอยู่นาน แล้วก็พยักหน้า
ตั้งแต่วันนั้น เขาเรียนอย่างตั้งใจและอดทน ไม่รีบ ไม่ข้ามขั้นตอน
และเมื่อโตเป็นผู้ใหญ่ หนังสือเล่มนั้นเปิดให้เขาอีกครั้งโดยไม่ต้องงัดโซ่ เพราะตอนนั้นเขาพร้อมแล้ว
คติสอนใจ: ความรู้และความสามารถที่ได้มาก่อนความพร้อม อาจกลายเป็นอันตรายได้ การรอให้ถึงเวลาไม่ใช่ความอ่อนแอ แต่คือปัญญา เพราะสิ่งที่ดีที่สุดมักต้องการเวลาและความพร้อมที่แท้จริง
