กาลครั้งหนึ่ง ในหมู่บ้านเชิงเขา มีเด็กชายชื่อพลที่รักคุณยายมากกว่าสิ่งใดในโลก
แต่คุณยายป่วยหนัก ไม่มียาใดช่วยได้ จนกระทั่งหมอแผนโบราณบอกว่ามีทางเดียว นั่นคือดอกไม้สีทองที่บานอยู่บนยอดภูเขาแห่งลม ภูเขาที่ลมพัดแรงตลอดเวลาจนไม่มีใครเคยปีนถึงยอด
พลผูกเชือกไว้กับเข็มขัด ใส่รองเท้าหนาที่สุดที่มี แล้วก็ออกเดิน
เชิงเขาสบายดี แต่พอขึ้นไปสักพัก ลมก็เริ่มพัด แรงขึ้นเรื่อยๆ ราวกับมีใครเป่าออกมาจากยอดเขา
“กลับไปเถอะ” เสียงลมพูด “ไม่มีใครขึ้นมาถึงได้”
“ฉันต้องขึ้น” พลพูดและก้าวต่อ
ลมพัดแรงขึ้น กิ่งไม้หักพุ่งมา พลก้มหัวหลบและเดินต่อ ระหว่างทางเขาพบก้อนหินใหญ่กีดขวาง ใช้เชือกปีนข้ามไป
กลางเขามีหน้าผาสูงชัน ลมพัดแรงจนแทบยืนไม่ได้ พลนั่งลงกับพื้น หลับตา แล้วค่อยๆ เลื้อยขึ้นไปทีละนิ้ว เล็บมือขาว มือสั่น แต่ไม่หยุด
“ทำไมไม่ยอมแพ้?” เสียงลมถาม
“เพราะคนที่รอฉันอยู่ข้างล่างสำคัญกว่าความกลัวของฉัน” พลตอบแล้วเลื้อยต่อ
บนยอดเขา ลมสงบลงกะทันหัน
พลลืมตาขึ้น เห็นดอกไม้สีทองกลุ่มเล็กๆ บานอยู่ท่ามกลางหิน สวยงามเหมือนมีแสงส่องจากภายใน
เขาเก็บดอกไม้ใส่ผ้าห่ออย่างระวัง แล้วก็เริ่มลงเขา
ลงง่ายกว่าขึ้น ราวกับภูเขายอมปล่อยให้เขาไป
พอถึงบ้าน คุณยายดื่มน้ำต้มดอกไม้สีทองแล้วก็ค่อยๆ ดีขึ้น ภายในสามวันก็ลุกนั่งได้ ยิ้มได้ และโอบกอดพลได้อีกครั้ง
“หนูไปไหนมาสามวัน?” คุณยายถาม
“ไปเก็บยาให้ยาย” พลพูดเบาๆ
คุณยายกอดแน่น ไม่พูดอะไร แต่น้ำตาไหลลงมาหนึ่งหยด
และพลก็รู้ว่าการเดินทางครั้งนั้นคุ้มค่าทุกอย่างที่ผ่านมา
คติสอนใจ: ความรักทำให้คนธรรมดากลายเป็นคนกล้าได้ เมื่อเราทำเพื่อคนที่รัก ความกลัวและความยากลำบากกลายเป็นสิ่งที่ผ่านได้เสมอ
