นานาไม่เคยออกนอกประเทศไทยมาก่อน
ดังนั้นเมื่อพ่อประกาศว่าปิดเทอมนี้จะพาครอบครัวไปเที่ยวเวียดนาม นานาตื่นเต้นมากจนนอนไม่หลับคืนก่อนเดินทาง
เมืองแรกที่พวกเขาไปคือฮอยอัน เมืองเก่าแก่ริมน้ำที่ขึ้นชื่อเรื่องโคมไฟหลากสีสัน
“คืนนี้มีเทศกาลโคมไฟ” แม่บอก “เดือนเพ็ญทุกเดือน เขาจะปล่อยโคมลงแม่น้ำ”
นานาตาโต รีบเอาผ้าพันคอออกแล้วออกเดินตามพ่อแม่ไปตามถนนเล็กๆ ที่ปูด้วยหินเรียบ สองข้างทางเต็มไปด้วยโคมไฟสีแดง สีเหลือง สีเขียว ห้อยระย้าจากบ้านเรือนเก่าแก่
ฝูงชนแน่นขนัด ทุกคนถือโคมไฟในมือ
นานาหันซ้ายหันขวา ตาพร่าไปด้วยแสงสี จนเดินชนกับเด็กหญิงคนหนึ่งที่ยืนถือโคมสีส้มอยู่
ทั้งสองมองหน้ากัน เด็กหญิงชาวเวียดนามผมดำตัดตรง ยิ้มแล้วพูดอะไรบางอย่างที่นานาไม่เข้าใจ
“ขอโทษนะคะ” นานาพูดภาษาไทย แล้วก็ขำที่ตัวเองพูดภาษาที่อีกฝ่ายไม่รู้จัก
เด็กหญิงก็ขำเหมือนกัน แล้วชี้ไปที่โคมในมือตัวเอง พูดว่า “Lồng đèn”
“โคมไฟ” นานาพูดภาษาไทย แล้วก็ชี้ที่โคมในมือตัวเองด้วย
ทั้งสองหัวเราะอีกครั้ง ภาษาต่างกัน แต่เข้าใจกัน
เด็กหญิงชื่อลิ้น เธอพยักหน้าให้นานาตามมา พาเดินไปที่ริมแม่น้ำที่คนยืนกันแน่น
แม่น้ำเต็มไปด้วยโคมไฟสีต่างๆ ลอยอยู่บนผิวน้ำ แสงสะท้อนเป็นแถบสีสวยงาม ราวกับดาวตกลงมาอยู่ในแม่น้ำ
ลิ้นส่งโคมสีส้มให้นานา แล้วก็ชี้ไปที่น้ำ
นานาเข้าใจทันที เธอก้มลงวางโคมบนผิวน้ำเบาๆ ปล่อยมือ โคมสีส้มลอยออกไปช้าๆ รวมกับโคมอื่นๆ อีกร้อยพันดวง
นานายืนมองนานมาก ใจรู้สึกสงบและอบอุ่นในเวลาเดียวกัน
ก่อนแยกกัน ลิ้นเขียนอะไรบางอย่างในสมุดของนานา เป็นภาษาเวียดนาม นานากลับไปถามพ่อ
พ่อแปลว่า “เพื่อนที่ดีไม่ต้องพูดภาษาเดียวกัน”
นานาอ่านประโยคนั้นซ้ำสองรอบ แล้วก็ยิ้ม
คืนนั้นเธอนอนหลับพร้อมกับภาพโคมไฟสีส้มลอยอยู่ในใจ
และรู้ว่าไม่ว่าจะไปที่ไหนในโลก ถ้าเราพร้อมจะยิ้มและเปิดใจ เราจะพบเพื่อนได้เสมอ
เรื่องน่ารู้เกี่ยวกับเวียดนาม: เทศกาลโคมไฟที่เมืองฮอยอัน (Hội An) จัดขึ้นในคืนวันเพ็ญของทุกเดือน ชาวบ้านจะปิดไฟฟ้าและจุดโคมไฟแทน เมืองนี้ได้รับการขึ้นทะเบียนเป็นมรดกโลกโดย UNESCO ในปี ค.ศ. 1999
