สวนหลังบ้านของดาวเป็นสิ่งที่เธอรักมากที่สุด มีดอกไม้ทุกสี มีต้นมะนาวที่ให้ผลทุกปี และมีมุมดินชื้นที่เธอนั่งขุดเล่นตอนเย็นๆ
วันหนึ่งขณะขุดดินอยู่ตามปกติ พลั่วของเธอกระทบอะไรบางอย่างที่แข็ง ดาวขุดต่อจนพบบานประตูไม้เล็กๆ ขนาดประมาณแผ่นกระดาษ มีลูกบิดทองเหลืองขนาดเท่าเมล็ดถั่ว
ดาวจ้องมองอยู่นาน แล้วก็หมุนลูกบิด
บานประตูเปิดออก แสงสีเขียวอ่อนๆ รั่วออกมา
ดาวส่องลงไป เห็นบันไดเวียนลงสู่ความลึก ขนาดเล็กพอดีกับตัวเด็กหญิง
เธอลงไป
ข้างล่างเป็นโพรงขนาดใหญ่ ผนังเต็มไปด้วยผลึกที่เรืองแสง แต่แสงนั้นริบหรี่ และทั่วโพรงเต็มไปด้วยบ้านหลังจิ๋วที่ทำจากก้านเห็ดและดิน มีถนนเล็กๆ ลานจตุรัสขนาดไม่เกินฝ่ามือ และอาศัยอยู่ในนั้นคือผู้คนที่ตัวโตกว่าแมลงเพียงเล็กน้อย มีหัวเหมือนดอกเห็ดสีน้ำตาล ตัวกลมๆ และขาสั้น
ทุกคนหยุดนิ่งและจ้องมองดาว
“คุณ… เป็นมนุษย์!” คนเห็ดตัวหนึ่งตะโกนด้วยเสียงแหลมเล็ก
“ใช่” ดาวตอบเสียงเบาที่สุดเท่าที่ทำได้ กลัวว่าเสียงจะดังเกินไปสำหรับเมืองเล็กๆ นี้ “ขอโทษที่บุกรุก ผมชื่อดาวครับ… ค่ะ ดาวค่ะ”
“ชื่อดาวงามดี” คนเห็ดคนนั้นพูด “ฉันชื่อสปอร์ เป็นนายกเทศมนตรีของเมืองใต้ดินนี้” เขาถอนหายใจลึก “และตอนนี้เมืองของเราอยู่ในอันตราย”
ดาวก้มลงนั่งเพื่อให้ระดับตาเท่ากัน “เกิดอะไรขึ้นคะ?”
“ดวงแก้ว” สปอร์ชี้ไปที่กลางเมือง “กลางเมืองของเรามีดวงแก้วคริสตัลที่เป็นแหล่งแสงสว่างเดียว มันดูดแสงจากดวงอาทิตย์ผ่านรากต้นไม้แล้วส่งแสงให้ทั่วเมือง แต่เมื่อสามวันก่อน มันมืดลง ตอนนี้เราแทบมองไม่เห็นกัน พืชผักกำลังเหี่ยว ลูกๆ กลัวความมืด”
ดาวมองไปที่ก้อนแก้วขนาดเท่ากำปั้นที่ตั้งอยู่บนแท่นหินกลางเมือง มันหม่นและขุ่น ไม่มีแสงเลย
“ฉันช่วยได้ไหมคะ?”
สปอร์อธิบายว่าดวงแก้วต้องได้รับแสงตรงจากดวงอาทิตย์เพื่อชาร์จพลังงาน แต่มันอยู่ใต้ดินและไม่มีทางให้แสงลงมาได้ ช่องทางเดิมที่ใช้ส่งแสงผ่านรากไม้นั้นตันเพราะรากงอก
“กระจกได้ไหมคะ?” ดาวถาม
สปอร์ตาโต “กระจกขนาดใหญ่พอที่จะสะท้อนแสงลงมาถึงตรงนี้?”
“ฉันมีกระจกส่องหน้าที่บ้านค่ะ” ดาวพูด “ถ้าเปิดช่องเล็กๆ ในดินแล้วใช้กระจกสะท้อนแสง…”
สปอร์เรียกประชุมสภาทันที คนเห็ดทุกคนพูดพร้อมกันจนดาวฟังไม่ทัน แต่ในที่สุดสปอร์หันมาพยักหน้า “ลองได้”
ดาววิ่งกลับขึ้นไปบนดิน หยิบกระจกส่องหน้าเล็กๆ จากห้องน้ำ แล้วขุดช่องเล็กๆ ตรงที่แสงอาทิตย์ส่องถึงพอดี ค่อยๆ จัดมุมกระจกจนแสงสะท้อนลงไปตรงช่องเปิด
ข้างล่าง เธอได้ยินเสียงร้องแว่วขึ้นมา
ดาวลงไปดู ดวงแก้วกลางเมืองค่อยๆ สว่างขึ้น สีทอง สีเขียว สีฟ้า แสงแพร่กระจายออกไปทั่วโพรง ต้นพืชเล็กๆ ที่เหี่ยวอยู่ตั้งตัวขึ้น เด็กๆ คนเห็ดวิ่งออกมาจากบ้านด้วยเสียงหัวเราะ
สปอร์เดินมาหน้าดาวและก้มโค้งอย่างนอบน้อม “ขอบคุณคุณดาว เมืองของเราเป็นหนี้คุณ”
“ไม่ต้องขอบคุณค่ะ” ดาวยิ้ม “แต่ถ้าจะขอฝากเรื่องหนึ่ง…”
“อะไรก็ได้”
“ฝากดูแลสวนให้ด้วยนะคะ ดาวอยากให้มันสวยงามไปตลอด”
สปอร์หัวเราะเสียงเล็กๆ “สัญญา เราดูแลรากทุกเส้น หนอนทุกตัว และดินทุกก้อนในสวนนี้อยู่แล้ว”
ดาวกลับขึ้นมาและปิดบานประตูคืน เธอนั่งลงในสวนและมองดอกไม้รอบๆ ตัว รู้สึกว่ามันงามกว่าเดิมเสียอีก
เพราะเธอรู้แล้วว่าใต้ดินนั้น มีโลกทั้งใบที่รักสวนนี้ไม่แพ้เธอ
