ค่ายแคมปิ้งของโรงเรียนจัดขึ้นที่ป่าสนสองวันหนึ่งคืน ฝนและก้องได้รับมอบหมายให้เก็บฟืนในช่วงบ่าย ซึ่งฟังดูง่าย แต่ไม่ใช่
“ไปทางไหนก็ได้ แค่อย่าเดินไกล” ครูบอก
แต่ฝนเห็นดอกไม้ป่าสวยงามทางซ้าย ก้องตามไปดู จากนั้นก็มีเห็ดแปลกๆ ทางขวา และเมื่อสองคนหันกลับมา เส้นทางกลับค่ายหายไปในป่าหนาทึบ
“ไปทางไหนครับ?” ก้องถามเสียงเครียด
“ไม่รู้” ฝนยอมรับ
โทรศัพท์ไม่มีสัญญาณ นาฬิกาโชว์ว่าบ่ายสี่โมงครึ่ง อีกสองชั่วโมงก็มืด
“อย่าตื่นตระหนก” ฝนพูด “ครูอารียาสอนว่าในป่า ให้หยุดก่อนแล้วค่อยคิด”
ทั้งสองนั่งลงที่โคนต้นไม้ใหญ่
“เราต้องรู้ว่าค่ายอยู่ทิศไหน” ฝนพูด “แล้วเราก็แค่เดินไปทิศนั้น”
“แต่รู้ยังไงว่าทิศไหน ไม่มีเข็มทิศ”
“ดวงอาทิตย์” ฝนชี้ขึ้นไปที่ฟ้า “ตอนบ่าย ดวงอาทิตย์อยู่ทางทิศตะวันตก” เธอมองเงาต้นไม้ “เงาต้นไม้ชี้ไปทางตะวันออก ค่ายอยู่ทางเหนือของที่นี่”
ก้องคิดตาม “แล้วรู้ได้ยังไงว่าค่ายอยู่ทางเหนือ?”
“เราออกจากค่ายไปทางใต้ เพราะดวงอาทิตย์อยู่หน้าเราตอนเดินออกมา”
ก้องพยักหน้าช้าๆ “โอเค แต่ถ้ามืดก่อนถึงค่ายล่ะ?”
ฝนหายใจลึก “ถ้ามืด เราใช้ดาว”
พวกเขาเริ่มเดิน แต่ป่ายิ่งหนาขึ้นตามเวลาที่ผ่านไป ท้องฟ้าที่เห็นผ่านช่องต้นไม้ค่อยๆ เข้มขึ้น
แล้วก็มืดลงจริงๆ
ก้องเริ่มตื่นกลัว “ฝน…”
“อยู่นิ่งๆ” ฝนมองขึ้นฟ้า “หาดาวเหนือก่อน”
ก้องก็มองตาม ท้องฟ้าเต็มไปด้วยดาว
“ดาวเหนือคืออันไหน?”
“หากลุ่มดาวกระบวยใหญ่ก่อน” ฝนชี้ “เจ็ดดวงรูปกระบวย เห็นไหม?”
ก้องมองหา “เห็น… นั่นใช่ไหม?”
“ใช่ แล้วต่อเส้นจากขอบกระบวยออกไปห้าเท่าของระยะห่างระหว่างดาวสองดวงนั้น ปลายเส้นคือดาวเหนือ”
ก้องใช้นิ้วนับในอากาศ “อันนั้น?”
“ใช่” ฝนพยักหน้า “ดาวเหนืออยู่ทางทิศเหนือเสมอ ค่ายอยู่ทางเหนือ เดินตรงไปหามัน”
ทั้งสองเดินโดยใช้ดาวเหนือเป็นไกด์ ตาจับดาวนั้นไว้ตลอด มองว่าดาวอยู่ตรงหน้าเสมอ
ป่าค่อยๆ เบาบางลง แล้วก็มีกลิ่นควันจากกองไฟค่ายแว่วมา
“ได้กลิ่นไหม?” ก้องพูดตื่นเต้น
“ได้” ฝนก็ตื่นเต้นไม่แพ้กัน “เดินตามกลิ่นได้เลย”
อีกสิบนาที แสงกองไฟปรากฏระหว่างต้นไม้ ครูอารียายืนรอพร้อมไฟฉาย หน้าตาเครียดแต่โล่งใจเมื่อเห็นทั้งสอง
“คุณสองคนทำให้ฉันใจหายเลยนะ!” ครูพูด
“ขอโทษครับครู” ทั้งสองพูดพร้อมกัน
ครูถามว่ากลับมาได้อย่างไร ฝนอธิบาย ดาวเหนือ ดวงอาทิตย์ เงา
ครูอารียายิ้ม “ที่สอนไป ไม่ทิ้งเปล่าเลยนะ”
คืนนั้น ทั้งสองนอนในเต็นท์ มองผ้าใบด้านบน ก้องพูดเงียบๆ
“ฝน… ขอบคุณนะ”
“ฉันก็กลัวเหมือนกัน แต่ไม่อยากให้แกรู้”
ก้องหัวเราะ “รู้อยู่แล้วล่ะ”
ฝนหัวเราะตาม แล้วทั้งสองก็นอนหลับโดยมีดาวเหนืออยู่ไม่ไกลข้างนอก
