กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เหนือท้องฟ้าที่สูงที่สุด มีอาณาจักรที่สร้างขึ้นจากดวงดาวล้วนๆ
ถนนทำจากแสงดาว บ้านทำจากดาวตก สะพานเชื่อมด้วยทางช้างเผือก และที่กลางอาณาจักรมีดาวดวงใหญ่สว่างที่สุดในจักรวาล
แต่ไม่มีใครรู้ว่าดาวดวงนั้นมาจากไหน
เด็กหญิงชื่อดาวน้อยเดินทางขึ้นไปโดยขี่ดาวตกที่พุ่งผ่านหน้าต่างห้องนอน เมื่อไปถึงอาณาจักร ผู้ปกครองแห่งดวงดาวต้อนรับเธอ
“เธอมาหาอะไร?” ผู้ปกครองถาม
“หนูอยากรู้ว่าดาวดวงใหญ่กลางอาณาจักรมาจากไหนคะ” ดาวน้อยตอบ
ผู้ปกครองพาเธอเดินผ่านดาวนับพัน อธิบายว่าดาวแต่ละดวงคือความฝันของเด็กคนหนึ่ง
“ดาวดวงนี้มาจากเด็กชายที่ฝันอยากเป็นหมอ” เขาชี้ดาวสีฟ้า “ดาวดวงนี้มาจากเด็กหญิงที่ฝันอยากเป็นครู” ชี้ดาวสีทอง
ดาวน้อยเดินดูทีละดวงจนถึงดาวใหญ่กลางอาณาจักร
“นี่คือความฝันของใครคะ?” เธอถาม
“มาจากเด็กที่ฝันแค่อยากให้คนที่เธอรักมีความสุข” ผู้ปกครองพูดเบาๆ “ไม่ใช่ความฝันเพื่อตัวเอง แต่เพื่อคนอื่น ความฝันแบบนั้นเลยสว่างกว่าดวงอื่นทั้งหมด”
ดาวน้อยยืนมองดาวดวงใหญ่นาน นึกถึงความฝันของตัวเอง ที่ผ่านมาเธอฝันอยากได้ของเล่น อยากได้คะแนนสูง อยากเก่งกว่าเพื่อน
“หนูจะฝันใหม่ได้ไหมคะ?” เธอถาม
“ได้เสมอ” ผู้ปกครองตอบ
ดาวน้อยหลับตาและฝันว่าอยากให้แม่ที่ทำงานหนักทุกวันได้พักผ่อน
เมื่อเธอลืมตาขึ้น ดาวดวงเล็กๆ สีชมพูอ่อนเพิ่งปรากฏขึ้นข้างๆ ดาวดวงใหญ่
มันไม่ใหญ่ แต่มันสว่าง
และมันเป็นของเธอ
คติสอนใจ: ความฝันที่สว่างที่สุดไม่ใช่ความฝันเพื่อตัวเอง แต่คือความฝันที่อยากให้คนที่เรารักมีความสุข ความปรารถนาดีต่อผู้อื่นคือแสงสว่างที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในจักรวาล
