หลังดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า เมื่อไฟทุกดวงในบ้านดับลงทีละดวง แม่น้ำสายหนึ่งก็เริ่มไหล
ไม่ใช่แม่น้ำธรรมดา
มันเป็นแม่น้ำฝันหลับ สีน้ำเงินเข้มเหมือนท้องฟ้ายามค่ำ ไหลเอื่อยเบาเหนือกลุ่มเมฆ
นิ่งนอนอยู่ในผ้าห่มอุ่นๆ หลับตาแน่น เธอรู้สึกว่าร่างกายค่อยๆ เบาขึ้น แล้วเบาขึ้น จนรู้สึกเหมือนลอยขึ้นจากเตียง
แม่น้ำมารับเธอเบาๆ
นิ่งนอนบนผิวน้ำที่นุ่มราวกับหมอน กระแสน้ำพาเธอไปช้าๆ ไม่เร่งรีบ
ริมฝั่งมีต้นไม้ที่ใบเป็นดาว เมื่อลมพัดผ่าน ดาวจะร่วงลงมาเกาะที่ผ้าห่มของเธออย่างเงียบๆ
กระต่ายขนฟูสีขาวนั่งอยู่บนก้อนเมฆ โบกมือให้ “ฝันดีนะ” มันพูดเสียงเบาราวกับกลีบดอกไม้
“ฝันดี” นิ่งกระซิบตอบ ตาหนักขึ้นเรื่อยๆ
แม่น้ำพาเธอผ่านสะพานแห่งหนึ่งที่ทำจากแสงจันทร์ น้ำใต้สะพานส่งเสียงไหลพลิ้วเบาๆ เหมือนเพลงกล่อมนอน
เมฆก้อนใหญ่รูปช้างลอยมาใกล้ บนหลังช้างมีเตียงเล็กๆ ปูด้วยผ้าดาว
“ขึ้นมาพักไหม?” ช้างเมฆถามเสียงอ่อนโยน
นิ่งปีนขึ้นบนหลังช้างเมฆ นอนลงบนเตียงนุ่ม ช้างเมฆเดินช้าๆ ข้ามท้องฟ้า
ดาวทุกดวงส่งแสงอุ่นมาที่เธอ ลมพัดเย็นสบาย เสียงเพลงกล่อมนอนจากแม่น้ำยังคงได้ยินลางๆ
นิ่งหลับตาลงอีกครั้ง
และในความมืดอบอุ่นนั้น ฝันสวยๆ ก็เริ่มต้นขึ้น…
ฝันหวานนะ
