มีคืนหนึ่งที่ออนนอนหลับแล้วฝันว่าท้องฟ้าว่างเปล่า ไม่มีดาวสักดวง มีแต่ความมืดสนิทที่กว้างใหญ่อย่างน่าสะพึงกลัว
ตื่นขึ้นมาแล้วก็ยังกังวลอยู่ แต่เมื่อมองออกไปนอกหน้าต่าง ดาวก็ยังคงเป็นประกายระยิบระยับตามปกติ เธอถอนหายใจด้วยความโล่งอก
แต่สัปดาห์ถัดมา ออนสังเกตว่าดาวบางดวงหายไปจริงๆ
ตอนแรกเป็นดวงเล็กๆ ที่อยู่ขอบฟ้าทางทิศตะวันออก แล้วก็ดวงอื่นๆ ทีละดวงสองดวง ชาวบ้านเริ่มพูดถึง เด็กๆ ถามผู้ใหญ่ แต่ไม่มีใครตอบได้
จนกระทั่งออนไปหาท่านผู้เฒ่าอาจิ หญิงชราที่แก่ที่สุดในหมู่บ้าน นั่งอยู่หน้าบ้านท่ามกลางกลิ่นควันธูป
“ดาวไม่ได้หายไปไหน” ท่านอาจิพูดเสียงเบา “มันหลับ และมันไปหลับอยู่ในป่าทึบทางทิศเหนือ”
“ทำไมถึงหลับล่ะคะ?” ออนถาม
“เพราะไม่มีใครร้องเพลงให้มันฟังมาหลายปีแล้ว” อาจิตอบ “ดาวต้องการเสียงเพลงเพื่อคอยตื่นอยู่ เมื่อโลกเงียบเกินไป ดาวก็จะหลับ”
“แล้วใครจะไปปลุกมันได้คะ?”
ท่านอาจิมองออนนานๆ “เด็กที่มีเสียงร้องจากหัวใจเท่านั้น”
ออนออกเดินทางตั้งแต่รุ่งเช้า หิ้วเป้เล็กๆ ใส่ขนมปังและน้ำ เดินตามทางที่ท่านอาจิบอก เข้าสู่ป่าทึบทางเหนือที่ชาวบ้านไม่กล้าเข้าไป
ต้นไม้ในป่านี้ใหญ่โตกว่าที่เธอเคยเห็น รากโผล่ขึ้นมาเหนือดินเหมือนมังกรขดตัว กิ่งก้านสานกันจนแสงแดดแทบไม่ลอดผ่าน ออนต้องใช้โคมไฟเล็กๆ ส่องทาง
ไม่นานก็พบด่านแรก หมีขนาบใหญ่นอนขวางทาง ตื่นขึ้นมาจ้องออนด้วยตาโต
“ใครกล้าเข้าป่าของฉัน?” หมีคำราม
ออนกลัวแต่ไม่วิ่ง เธอยืนนิ่งแล้วพูดตรงๆ “ฉันมาปลุกดาว ขอผ่านได้ไหม?”
“ทำไมฉันต้องให้ผ่าน?”
“เพราะถ้าดาวหมด คืนจะมืดสนิท หมีก็หาทางกลับถ้ำไม่ได้เช่นกัน”
หมีนิ่งคิดอยู่ครู่หนึ่ง แล้วก็ยักไหล่ขยับออกไปข้างทาง “ผ่านไปได้”
ด่านที่สอง แม่น้ำกว้างขวางทางไว้ ไม่มีสะพาน มีแต่กระแสน้ำเชี่ยวกราก
ออนนั่งลงริมน้ำ คิดอยู่นาน แล้วก็เริ่มร้องเพลงเบาๆ เพลงที่แม่เคยร้องให้ฟังตอนเล็กๆ
น้ำค่อยๆ เงียบลง กระแสชะลอตัว และก้อนหินผุดขึ้นมาจากใต้น้ำทีละก้อน กลายเป็นทางเดินข้ามฝั่ง
“เสียงเพลงของเธอดี” แม่น้ำกระซิบ “ข้ามไปได้เลย”
ด่านสุดท้ายคือทุ่งหมอกหนาทึบ ออนเดินเข้าไปแล้วแทบมองไม่เห็นมือตัวเอง เธอหยุด ถอนหายใจลึกๆ แล้วเริ่มร้องเพลงอีกครั้ง คราวนี้เสียงดังขึ้น เปิดเผยมากขึ้น จากใจจริง
หมอกค่อยๆ จางลง และเบื้องหน้าปรากฏต้นไม้ยักษ์ลำต้นสีเงิน รากแผ่กว้างราวกับเมือง และที่รากทุกสาย มีแสงกระพริบวาบเล็กๆ นับร้อยนับพัน
ดาวที่หลับอยู่
ออนเดินเข้าไปใกล้ต้นไม้ยักษ์ นั่งลงที่รากใหญ่ แล้วร้องเพลงด้วยเสียงที่อ่อนโยนที่สุดที่เธอเคยร้อง เพลงที่ไม่มีเนื้อร้อง เป็นแค่ทำนองที่ออกมาจากความรู้สึกข้างใน
แสงวาบแรกค่อยๆ สว่างขึ้น แล้วแสงวาบที่สอง ที่สาม เหมือนดอกไม้บาน ดาวดวงแล้วดวงเล่าตื่นขึ้น บินวนรอบออนด้วยแสงสีทอง ก่อนจะพุ่งขึ้นสู่ท้องฟ้า
ออนร้องเพลงจนกระทั่งดาวสุดท้ายตื่นขึ้นและบินจากไป
แล้วก็มองขึ้นไปบนท้องฟ้าที่เต็มไปด้วยแสงดาวจนสว่างไสว
ทางกลับบ้านออนเดินในแสงดาวที่สว่างพอให้มองเห็นทาง โดยไม่ต้องใช้โคมไฟเลย
เมื่อถึงหมู่บ้าน ชาวบ้านที่ยืนมองท้องฟ้าด้วยความประหลาดใจหันมามอง ออนยิ้มให้ทุกคน แล้วก็กลับเข้าบ้านไปนอนหลับด้วยความอิ่มใจ
คืนนั้น ออนไม่ได้ฝันร้ายอีกเลย
