แก้วไม่ชอบเวลานอน
เขาอยากเล่นต่อ อยากดูการ์ตูนต่อ อยากนั่งคุยกับแม่ต่อ ทุกคืนจะต้องมีเสียง “ยังไม่ง่วงเลย” ดังออกมาจากห้องของแก้วเสมอ
จนกระทั่งคุณปู่มาเยี่ยมบ้านเมื่อฤดูหนาวปีที่แล้ว
คุณปู่เป็นชายชรากิริยาเงียบ ผมขาวเต็มหัว มือหยาบแต่สัมผัสอ่อนนุ่ม เขานำนาฬิกาเก่าสีทองมาด้วยหนึ่งเรือน
“นาฬิกาเรือนนี้ปู่ใช้มาตั้งแต่อายุเท่าหนู” คุณปู่พูดขณะนั่งริมเตียงของแก้ว “ของเก่า แต่ยังเดินดีอยู่”
แก้วมองนาฬิกา มีเข็มสามอัน เข็มสั้น เข็มยาว และเข็มเล็กที่เดินเร็วมาก
“แก้วนับเข็มนาฬิกาได้ไหม?” คุณปู่ถาม
“ได้ครับ สามอัน”
“งั้นลองนับช้าๆ นะ หนึ่ง… แล้วค่อยหายใจเข้าลึกๆ สอง… แล้วค่อยหายใจออกยาวๆ สาม… แล้วหลับตา”
แก้วทำตาม หนึ่ง หายใจเข้า สอง หายใจออก สาม หลับตา
“ทีนี้คิดถึงที่ที่อยากไปที่สุด” คุณปู่พูดเบาลง “ที่ที่รู้สึกอบอุ่นและปลอดภัย”
แก้วนึกถึงบ้านคุณยายที่ต่างจังหวัด สวนหลังบ้านที่มีต้นมะม่วงใหญ่ กลิ่นดอกมะลิ และเสียงจิ้งหรีดยามค่ำ
“อยู่ที่นั่นแล้วก็นับใหม่” คุณปู่ยังพูดอยู่ “หนึ่ง หายใจเข้า สอง หายใจออก สาม…”
แก้วไม่ได้ยินต่อ เพราะหลับไปแล้ว
ตั้งแต่คืนนั้น ทุกครั้งที่นอนไม่หลับ แก้วจะหยิบนาฬิกาคุณปู่ที่วางไว้บนหัวเตียง นับเข็มทีละอัน หายใจตาม แล้วก็นึกถึงสวนหลังบ้านคุณยาย
ไม่เกินสิบนาทีเขาจะหลับทุกครั้ง
คุณปู่กลับบ้านหลังจากอยู่ด้วยกันสองสัปดาห์ แต่ทิ้งนาฬิกาเก่าเรือนนั้นไว้ให้
“เก็บไว้นะ” คุณปู่บอก “เวลาก่อนนอนให้นึกถึงปู่ด้วย ปู่จะได้อยู่กับหนูทุกคืน”
แก้วกอดนาฬิกาแน่น
คืนนี้เหมือนทุกคืน แก้วนอนลง หยิบนาฬิกาขึ้นมา นับเข็มสามอัน หายใจตามจังหวะ นึกถึงสวนต้นมะม่วง นึกถึงคุณปู่
แล้วก็หลับไป
ในฝัน เขาได้นั่งใต้ต้นมะม่วงกับคุณปู่เหมือนเดิม ไม่มีใครพูด แค่นั่งด้วยกัน ฟังเสียงจิ้งหรีด และรู้สึกว่าทุกอย่างเรียบร้อยดีแล้ว
ฝันดีนะ แก้ว
คติสอนใจ: การพักผ่อนเป็นสิ่งสำคัญไม่แพ้การเล่นหรือเรียน ร่างกายและใจเราต้องการความเงียบสงบเพื่อเติบโต ลองหายใจช้าๆ นึกถึงคนที่รัก แล้วปล่อยให้ตัวเองพักสักที
