กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีหุบเขาแห่งหนึ่งที่ชาวบ้านเรียกว่าหุบเขาร้องเพลง
ใครก็ตามที่เปล่งเสียงในหุบเขาแห่งนี้ หุบเขาจะร้องเพลงตอบด้วยทำนองที่งดงามที่สุดเท่าที่เคยได้ยิน
เด็กหญิงชื่อสุรเสียงได้ยินเรื่องนี้แล้วอยากลองมาก เพราะเธอร้องเพลงไม่เป็น เสียงแหบและแหลม เพื่อนๆ หัวเราะทุกครั้งที่เธอพยายาม
เธอเดินทางเข้าไปในหุบเขา ผ่านป่า ข้ามลำธาร จนถึงจุดกลางที่ล้อมรอบด้วยผาหินสูง
สุรเสียงอ้าปากร้องออกไปเสียงหนึ่ง แหบ ตัดกัน ไม่สวยเลย
แต่หุบเขาร้องตอบ
ทำนองที่ได้ยินกลับมาไม่ใช่ทำนองที่แปลงเสียงเธอให้สวย มันคือเสียงเดิมของเธอนั่นแหละ แต่สะท้อนซ้ำหลายชั้นพร้อมๆ กัน ทำให้กลายเป็นทำนองที่ซับซ้อนและแปลกใหม่
สุรเสียงหยุดฟัง แล้วร้องอีกครั้ง เสียงเธอกับเสียงสะท้อนก่อเกิดเป็นเพลงที่ไม่เหมือนใคร
เธอร้องและหุบเขาร้องตอบจนพระอาทิตย์ตกดิน
บนทางกลับ เธอเข้าใจว่าหุบเขาไม่ได้ให้เสียงที่สวยงาม แต่มันทำให้เสียงที่มีอยู่แล้วกลายเป็นเพลงได้
และนับจากนั้น สุรเสียงก็ไม่อายที่จะร้องเพลงอีกต่อไป เพราะเธอรู้ว่าเสียงของเธอนั้นเป็นเสียงของเธอเอง และมันไม่จำเป็นต้องเหมือนใครจึงจะสวยงาม
คติสอนใจ: เสียงของเราแต่ละคนมีความเป็นเอกลักษณ์ที่ไม่มีใครเหมือน อย่าเปรียบตัวเองกับผู้อื่น จงค้นหาและยอมรับความงามในแบบของตัวเอง เพราะนั่นคือสิ่งที่ทำให้เราเป็นเราและไม่เหมือนใครในโลก
