กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว เด็กชายชื่อเอกเป็นคนที่ทำอะไรตามใจตัวเองเสมอ ไม่ค่อยสนใจคนอื่น เดินชนคนแล้วก็ไม่หยุด เห็นคนแก่หิ้วของหนักก็ไม่ช่วย
วันหนึ่งเอกเดินอยู่บนถนนยามเย็น แดดเอียงทอดเงายาว เขาเหลือบมองเงาของตัวเองแล้วก็แปลกใจ
เงาของเขากำลังโค้งคำนับให้คุณตาที่เดินสวนมา ทั้งที่ตัวเขาเองไม่ได้ทำ
เอกหยุด มองเงา แล้วก็เดินต่อ
แต่สักพักเขาเหลือบมองอีก เงาของเขากำลังช่วยเก็บของที่หล่นให้เด็กเล็กข้างทาง ทั้งที่เขาเองเดินผ่านไปแล้ว
“เงาฉันทำอะไรอยู่?” เอกพูดกับตัวเอง
เขาหยุดนิ่งและมองเงาตรงๆ เงาหันมามองเขาแล้วก็ชี้ที่หน้าอกของมันเอง ราวกับบอกว่ามีบางอย่างอยู่ที่นั่น
เอกมองตามแต่ไม่เห็นอะไร
วันต่อมาเขาทดลอง เมื่อเห็นคุณยายหิ้วถุงหนัก เขาเดินเข้าไปช่วย เงาของเขาพยักหน้า
เมื่อเพื่อนทำแก้วหล่น เขาช่วยเก็บแทนที่จะหัวเราะ เงาของเขายืนตัวตรงขึ้น
เมื่อน้องชายร้องไห้คนเดียว เขาเดินเข้าไปนั่งเป็นเพื่อน เงาของเขาเอามือกุมหัวใจ
เอกทำแบบนี้ทุกวัน แล้วก็สังเกตว่าเงาของเขาค่อยๆ เหมือนตัวเขามากขึ้น
จนวันหนึ่งเขาเหลือบมองเงา แล้วก็เห็นว่าเงากำลังทำสิ่งเดียวกับเขาทุกอย่าง โค้งคำนับพร้อมกัน ช่วยของพร้อมกัน ยิ้มให้คนพร้อมกัน
เอกยืนนิ่งอยู่กลางแสงอาทิตย์ยามเย็น แล้วก็ยิ้ม
เขาไม่รู้ว่าเงาเปลี่ยนเพราะตัวเขาเปลี่ยน หรือตัวเขาเปลี่ยนเพราะอยากให้เงาพอใจ แต่ไม่สำคัญแล้ว เพราะตอนนี้ทั้งเขาและเงาเป็นคนเดียวกัน
คติสอนใจ: เงาของเราสะท้อนสิ่งที่เราเป็นจริงๆ ไม่ใช่สิ่งที่เราอยากให้คนอื่นเห็น การเป็นคนดีไม่ต้องรอให้มีคนเห็น เพราะตัวเราเองรู้ดีที่สุดว่าเราทำอะไรและทำเพราะอะไร
