กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในหมู่บ้านริมเขา มีหญิงสาวชื่อนวลที่ฝันอยากเป็นช่างทอผ้าที่ดีที่สุดในแผ่นดิน
วันที่คุณยายแก่ชรามอบกี่ทอผ้าเก่าให้ก่อนสิ้นใจ นวลดีใจมาก แต่ยายบอกว่า “กี่ตัวนี้ทอได้แค่ความจริง ถ้าใจไม่บริสุทธิ์ ผ้าที่ออกมาจะบอกสิ่งที่เธอไม่อยากรู้”
นวลไม่เข้าใจ แต่ก็รับไว้ด้วยความเคารพ
วันแรกที่นั่งทอ นวลตั้งใจจะทอลวดลายดอกไม้สวยงาม แต่เมื่อผ้าคลี่ออกมา กลับเป็นภาพเธอตอนโกรธน้องสาวและพูดคำเจ็บปวด
นวลทอใหม่ คราวนี้ตั้งใจทำดอกไม้สีแดง แต่ออกมาเป็นภาพเธอโกหกแม่เรื่องที่ไปเล่นจนค่ำ
ผ้าทุกผืนเป็นภาพที่เธอไม่อยากเห็น
นวลโกรธ เกือบจะเผากี่ทิ้ง แต่แล้วก็หยุดคิด
เธอนั่งลงและเริ่มมองภาพในผ้าแต่ละผืนอย่างตั้งใจ
ภาพตอนโกรธน้อง ภาพตอนโกหกแม่ ภาพตอนเอาของเพื่อนโดยไม่บอก ภาพตอนทำดีเพื่อให้คนเห็นแต่ไม่ได้ทำจากใจ
นวลนั่งมองผ้าทั้งหมดอยู่นาน แล้วก็ร้องไห้
ไม่ใช่เพราะโกรธกี่ แต่เพราะเธอเห็นตัวเองชัดเจนเป็นครั้งแรก
เธอเริ่มแก้ไขทีละอย่าง ขอโทษน้องสาว ขอโทษแม่ คืนของให้เพื่อน และเริ่มทำดีเพราะอยากทำจริงๆ ไม่ใช่เพื่อให้ใครเห็น
สัปดาห์ต่อมา เธอนั่งทอผ้าอีกครั้ง
ผ้าที่ออกมาเป็นภาพดอกไม้สีทองบานสวยงาม ราวกับที่ตั้งใจไว้ตั้งแต่แรก
นวลมองผ้าด้วยน้ำตา รู้ว่ากี่ไม่ได้เปลี่ยน แต่ตัวเธอต่างหากที่เปลี่ยน
ผ้าของนวลกลายเป็นที่รู้จักไปทั่วแผ่นดิน ไม่ใช่เพราะสวยที่สุด แต่เพราะทุกคนที่ได้รับผ้าของเธอรู้สึกถึงความจริงใจที่ทอเข้าไปทุกเส้นด้าย
คติสอนใจ: ของวิเศษที่แท้จริงไม่ได้ทำให้เราสวยงามหรือเก่งขึ้น แต่ช่วยให้เราเห็นตัวเองตามความเป็นจริง คนที่กล้ามองความจริงในตัวเองและพยายามแก้ไข คือคนที่งดงามที่สุด
