“ไม่อยากนอน”
ดินนอนตะแคงอยู่บนเตียง มองเพดาน ปากบ่น แม่ปิดไฟไปแล้ว บ้านเงียบสงัด แต่ดินยังนอนไม่หลับ ใจยังวนเวียนคิดถึงเกมที่เล่นยังไม่จบ หนังสือการ์ตูนที่อ่านค้างไว้ และขนมที่อยากกินแต่แม่บอกว่าพรุ่งนี้ค่อยกิน
“ทำไมต้องนอน?” ดินบ่นลอยๆ ไปในห้องมืดๆ
“เพราะโลกต้องการให้เธอพัก”
เสียงนั้นเบาและอ่อนโยน ดินผงกตัวขึ้นมองรอบๆ ไม่เห็นใคร แต่แสงจันทร์ลอดผ่านม่านบางๆ ส่องลงมาเป็นแผ่นสีเงิน
“ใคร?” ดินถาม
“ฉัน” แสงจันทร์ตอบ “ฉันพูดกับเด็กที่นอนไม่หลับทุกคน”
ดินลุกขึ้นนั่งบนเตียง มองออกไปนอกหน้าต่าง “ดวงจันทร์พูดได้เหรอ?”
“ฉันทำทุกอย่างที่คนมองข้ามไป” จันทร์ตอบ “เธออยากฟังเรื่องราวไหม? เรื่องของเด็กๆ ที่กำลังหลับฝันอยู่ตอนนี้ทั่วโลก”
ดินลังเล แต่ก็พยักหน้า แล้วนอนลงวางหัวบนหมอน
“ตอนนี้ที่เทือกเขาหิมาลัย” จันทร์เริ่มเล่า “มีเด็กหญิงชื่อเทนซินกำลังหลับอยู่ในเต็นท์ขนแกะหนาๆ ข้างนอกหิมะตกและลมพัดแรง แต่ข้างในอุ่นมาก เธอห่อตัวอยู่กับแม่และน้องชาย และกำลังฝันถึงยักบนที่เธอเลี้ยงดูมาตั้งแต่มันยังเป็นลูกตัวเล็กๆ”
ดินหลับตานึกภาพตาม หิมะ เต็นท์อุ่น และยักบนในความฝัน
“ที่ทะเลทรายซาฮาราในแอฟริกา” จันทร์เล่าต่อ “มีเด็กชายชื่ออาหมัดนอนอยู่บนดาดฟ้าบ้านหินแบน เขานอนดูดาวทุกคืนก่อนจะหลับ พ่อสอนให้รู้จักชื่อดาวทุกดวง วันนี้เขาหลับไปพร้อมกับความฝันว่าตัวเองบินอยู่ท่ามกลางดาวเหล่านั้น มือแตะดาวได้จริงๆ”
“ดาวร้อนไหมนะ?” ดินพึมพำ เสียงเริ่มเบาลง
“เขาบอกว่าอุ่นๆ เหมือนแสงอาทิตย์อ่อนๆ” จันทร์ตอบ “แล้วที่ป่าอเมซอนในบราซิล มีเด็กหญิงชื่อยาราที่นอนในบ้านไม้กลางป่า เสียงกบและแมลงร้องดังอยู่รอบๆ แต่เธอชินและนอนหลับสนิท เธอฝันถึงต้นไม้ยักษ์ที่รากโตกว่าตัวเธอ และในความฝัน เธอปีนขึ้นไปถึงยอดและมองเห็นป่าทั้งป่าจากที่สูง”
ดินรู้สึกว่าร่างกายเริ่มหนักขึ้น ดวงตาปิดทีละน้อย
“แล้วที่ญี่ปุ่น…” จันทร์ยังคงเล่าต่อด้วยเสียงเบาลงทีละน้อย “มีเด็กชายชื่อโซตะที่นอนในห้องที่มีกระดาษญี่ปุ่นบางๆ กั้น เขาเพิ่งเขียนบทกวีไฮกุบทแรกในชีวิต แล้วก็หลับไปด้วยความภาคภูมิใจ เขาฝันถึงดอกซากุระที่บาน ล้มลงบนแก้มอย่างเบานุ่ม…”
ดินนึกภาพตาม กลีบซากุระสีชมพูอ่อน โปรยลงมาช้าๆ
”…และที่นอร์เวย์ มีเด็กหญิงชื่ออิงรีดที่นอนอยู่ใต้ผ้าห่มขนนกหนาๆ ข้างนอกฟ้ายังสว่างอยู่เพราะเป็นช่วงฤดูร้อนที่พระอาทิตย์ไม่ตก แต่เธอหลับสนิทแล้ว ฝันถึงฟยอร์ดสีฟ้าน้ำทะเล และปลาวาฬที่โผล่พ้นน้ำขึ้นมาทักทาย…”
เสียงจันทร์ค่อยๆ เบาลง เบาลง เหมือนดนตรีที่ค่อยๆ จางไปในอากาศ
ดินรู้สึกว่าตัวเองลอยอยู่ในที่สบาย อุ่น และเงียบ ภาพเด็กๆ จากทั่วโลกผ่านมาในหัว เด็กที่ฝันถึงยักบน เด็กที่บินอยู่กับดาว เด็กที่อยู่บนยอดต้นไม้ยักษ์ เด็กที่เห็นดอกซากุระ เด็กที่เห็นปลาวาฬ
ทุกคนกำลังหลับอยู่ตอนนี้
และในโลกแห่งความฝัน ทุกคนอยู่ที่ที่อยากอยู่
ดินปิดตาลงอย่างสมบูรณ์
“ดินจะฝันถึงอะไรล่ะ?” จันทร์ถามเสียงเบาจนแทบได้ยิน
แต่ดินไม่ได้ตอบ เพราะหลับไปแล้ว
พร้อมกับรอยยิ้มเล็กๆ บนใบหน้า
ฝันหวานนะ
