กาลครั้งหนึ่ง มีเด็กหญิงชื่อออมที่ชอบมองพระจันทร์ทุกคืนก่อนนอน
เธอจะนอนหันหน้าเข้าหน้าต่าง มองพระจันทร์แล้วพูดคุยด้วยในใจ บอกเรื่องที่เกิดขึ้นในวันนั้น ทั้งเรื่องดีและเรื่องที่ไม่ชอบใจ
คืนหนึ่ง พระจันทร์กลมโตส่องแสงเต็มดวง ออมนอนดูและถามในใจว่า “พระจันทร์อยู่ที่ไหนตอนกลางวันคะ?”
“อยู่ที่เดิม” เสียงเบาๆ ตอบมา
ออมผงกตัวขึ้น มองออกไปที่ดวงจันทร์ใหญ่ “พระจันทร์พูดได้เหรอคะ?”
“ฟังได้ด้วย” พระจันทร์ตอบ “ฉันฟังเธอพูดมาทุกคืนแล้ว”
ออมนั่งพับเข่า มองพระจันทร์ “แล้วตอนกลางวันทำอะไรคะ?”
“เฝ้าดูเธอ” พระจันทร์พูด “ตอนเธอวิ่งเล่น ตอนกินข้าว ตอนเรียน แม้แต่ตอนน้ำตาไหล ฉันอยู่ที่เดิมเสมอ แค่แสงอาทิตย์สว่างกว่าเลยมองไม่เห็น”
“แล้วทำไมพระจันทร์ถึงส่องแสงตอนกลางคืนคะ?”
พระจันทร์เงียบอยู่ครู่หนึ่ง “เพราะกลางคืนเป็นเวลาที่มืด เด็กๆ ต้องการแสงน้อยๆ เพื่อให้รู้ว่าไม่ได้อยู่คนเดียว แค่แสงเล็กน้อยก็พอที่จะทำให้ความมืดไม่น่ากลัว”
ออมมองพระจันทร์นาน รู้สึกอบอุ่น
“แล้วคืนนี้ฉันควรฝันถึงอะไรดีคะ?”
“ฝันถึงสิ่งที่ทำให้เธอยิ้มที่สุด” พระจันทร์ตอบ “ฉันจะส่องแสงให้ตลอดคืน เธอจะไม่ฝันร้าย”
ออมนอนลงและหลับตา นึกถึงสิ่งที่ทำให้ยิ้มที่สุด นึกถึงแม่ตอนกอดก่อนนอน นึกถึงเพื่อนที่หัวเราะด้วยกันในโรงเรียน นึกถึงแมวส้มที่นอนอยู่หน้าบ้าน
รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏที่มุมปาก แล้วเธอก็หลับไปพร้อมกับแสงจันทร์ส่องผ่านม่าน
ตั้งแต่คืนนั้น ออมไม่เคยรู้สึกกลัวความมืดอีกเลย เพราะเธอรู้ว่ามีใครบางคนเฝ้าดูเธออยู่ตลอดเวลา สว่างหรือมืด
ฝันดีนะ ออม
คติสอนใจ: ความมืดไม่ได้หมายความว่าเราอยู่คนเดียว มักมีแสงเล็กๆ รอให้เราสังเกตเห็นเสมอ และในคืนที่รู้สึกโดดเดี่ยว ให้นึกถึงคนที่รักเราและเฝ้าดูเราอยู่เสมอ แม้เราจะมองไม่เห็นเขา
