นานมาแล้ว ในเมืองเล็กๆ ริมเชิงเขา มีเด็กหญิงชื่อมณีที่ไม่ชอบมองกระจก
ทุกครั้งที่เธอมองดูตัวเอง เธอรู้สึกว่าจมูกใหญ่เกินไป ผมหยักเกินไป ฟันห่างเกินไป เพื่อนๆ ดูสวยกว่าเธอเสมอ
วันหนึ่ง ขณะเดินเล่นในตลาด เธอพบแม่ค้าชราที่วางกระจกบานเล็กๆ ไว้บนแผง กระจกนั้นมีกรอบไม้แกะสลักลวดลายดอกไม้อย่างสวยงาม
“กระจกนี้พิเศษอย่างไรคะ?” มณีถาม
“ลองส่องดูเองสิ” แม่ค้ายิ้มตอบ
มณีหยิบกระจกขึ้นมาและมองดูตัวเอง แต่ภาพที่เห็นแตกต่างออกไป
เธอเห็นมือของตัวเองที่แบกกระเป๋าหนักช่วยแม่ทุกวัน เห็นปากที่ยิ้มให้น้องทุกเช้า เห็นขาที่วิ่งไปช่วยเพื่อนเมื่อสัปดาห์ที่แล้ว เห็นดวงตาที่ส่องประกายทุกครั้งที่อ่านหนังสือ
ภาพเหล่านั้นสวยงามมากจนมณีอึ้งไปชั่วขณะ
“ฉันเห็นอะไร?” เธอถามแม่ค้า
“กระจกนี้ไม่ได้แสดงรูปร่างหน้าตา” แม่ค้าพูดเบาๆ “มันแสดงให้เห็นว่าเธอเป็นใคร”
มณีมองกระจกอีกครั้ง คราวนี้เธอมองตัวเองนานขึ้น และค่อยๆ เห็นสิ่งที่ไม่เคยสังเกตมาก่อนว่า ความงามของคนเรานั้น ไม่ได้อยู่ที่รูปร่างหน้าตา แต่อยู่ที่สิ่งที่เราทำเพื่อคนอื่น
เธอซื้อกระจกบานนั้นมาและวางไว้ข้างเตียง
ตั้งแต่วันนั้น ทุกครั้งที่เธอรู้สึกไม่มั่นใจ เธอก็ส่องกระจกและเตือนตัวเองว่า สิ่งที่สวยงามที่สุดในตัวเธอนั้น มองด้วยตาเปล่าไม่เห็น
คติสอนใจ: ความงามที่แท้จริงไม่ใช่รูปลักษณ์ภายนอก แต่คือความดีงามในจิตใจ ความเมตตา ความกล้าหาญ และความรักที่เรามอบให้ผู้อื่น สิ่งเหล่านั้นต่างหากที่ทำให้คนเราสวยงามอย่างแท้จริง
