ตาสมบูรณ์ออกปีนเขาทุกเช้าเสาร์ เป็นกิจวัตรมาสามสิบปีแล้ว น้ำหลานสาวอายุเก้าขวบมักนั่งรอที่ชานบ้าน คอยให้ตากลับมาพร้อมดอกไม้ป่าหรือหินสีสวยเสมอ
แต่เสาร์นี้ ตาออกไปตั้งแต่หกโมงเช้า และตอนบ่ายสี่โมงยังไม่กลับ
แม่โทรหาเพื่อนบ้านที่รู้จักเส้นทาง แต่ทุกคนบอกว่าไม่เห็นตาในวันนี้ พ่อต้องอยู่กับน้องเล็กที่ป่วย ไม่มีใครไปตามได้
น้ำมองขึ้นไปที่ภูเขาหลังหมู่บ้าน เห็นเส้นทางสีน้ำตาลที่ตาพาเดินมาหลายครั้ง
“ผมจะไปตามตาเองครับ” เธอบอกแม่
แม่ลังเล “น้ำ…”
“รู้เส้นทางครับ ตาพาไปหลายครั้งแล้ว”
แม่กอดลูกสาวแน่น แล้วยื่นไฟฉายและน้ำหนึ่งขวดให้ “ระวังด้วยนะลูก ถ้าสองชั่วโมงยังไม่กลับ แม่จะตามไป”
น้ำเดินขึ้นเขาด้วยก้าวที่มั่นคง รู้จักทางดี รู้ว่าตรงไหนต้องระวัง ตรงไหนมีหินลื่น
จุดแรกที่น่ากังวลคือหน้าผาแคบที่ต้องเดินเกาะหินขนานไปกับหน้าผา ข้างล่างลึกประมาณสองเมตร ตาเคยบอกว่าให้มองข้างหน้า ไม่มองลง
น้ำหายใจลึกๆ แล้วก็เดินทีละก้าว หันหน้าเข้าหาหินเกาะไปทีละจุด ผ่านได้โดยไม่พลาด
จุดที่สองคือลำธารเล็กๆ ที่น้ำไหลเร็วกว่าปกติเพราะฝนตกเมื่อคืน ก้อนหินในลำธารเปียกและลื่น น้ำยืนมองหาทางข้ามที่ดีที่สุด แล้วก็เลือกก้อนหินสามก้อนที่ดูมั่นคง กระโดดข้ามทีละก้อน เท้าเปียกแต่ไม่ลื่น
จุดที่สามคือหมอกที่ม้วนตัวลงมาจากยอดเขา หนาจนมองไม่เห็นไกลกว่าสามเมตร น้ำหยุดนิ่ง หัวใจเต้นเร็ว
แต่แล้วก็นึกได้ว่าตาเคยสอน “ถ้าหมอกลง ให้หยุดฟัง ป่ามีเสียงเสมอ ฟังให้ดีก็จะรู้ว่าอยู่ที่ไหน”
น้ำหลับตาและฟัง
น้ำตก ทางซ้าย น้ำตกที่ตาพามาดูเสมอ ซึ่งอยู่ห่างจากที่พักพิงหินก้อนใหญ่ไม่มาก
น้ำเดินตามเสียง
พบตาสมบูรณ์นั่งพิงหินก้อนใหญ่ ขาซ้ายเหยียดตรง หน้าตาโล่งใจเมื่อเห็นหลานสาว
“น้ำ! มาคนเดียวเหรอ?”
“ใช่ครับตา ตาเป็นอะไรครับ?”
“ข้อเท้าพลิก” ตาพูดอย่างอายๆ “ตาเดินแล้วเจ็บมาก ลงไปไม่ได้ เลยนั่งรอว่าจะมีใครผ่านมา”
น้ำตรวจข้อเท้า บวมแต่ไม่มาก ไม่น่าหัก
“เดินได้ไหมถ้ามีพยุง?”
“น่าจะได้”
น้ำตัวเล็กแต่แข็งแรง เธอยืนข้างตา ให้ตาเอาแขนพาดบ่า แล้วก็ค่อยๆ เดินลงเขาทีละก้าว ช้าๆ แต่มั่นคง
ผ่านหมอก ผ่านลำธาร ผ่านหน้าผาแคบ
เมื่อถึงหมู่บ้าน แม่วิ่งออกมา ตาโตเมื่อเห็นทั้งคู่
“น้ำ…” แม่พูดเสียงสั่น
“พามาแล้วครับแม่” น้ำตอบ แล้วก็นึกอายตัวเองที่พูดว่า “ครับ” ทั้งที่เป็นผู้หญิง แต่ก็ไม่แก้
ตาสมบูรณ์นั่งลงที่เก้าอี้หน้าบ้าน หันมามองหลานสาวด้วยแววตาที่น้ำไม่เคยเห็นมาก่อน
“ตาภูมิใจในน้ำมากนะ”
น้ำยิ้ม “แค่ทำสิ่งที่ตาสอนไว้เองครับ”
ตาสมบูรณ์หัวเราะ แม้จะเจ็บข้อเท้าอยู่ก็ตาม
