กาลครั้งหนึ่ง สิงโตราชาแห่งป่านอนหลับอยู่ใต้ต้นไม้ใหญ่ หนูตัวหนึ่งวิ่งเล่นอยู่แถวนั้นแล้วเผลอวิ่งขึ้นไปบนหลังของสิงโต
สิงโตสะดุ้งตื่น ยื่นอุ้งเท้าขนาดใหญ่จับหนูไว้แน่น
“เจ้าหนูน้อย ข้าจะกินเจ้าเป็นอาหารเย็นวันนี้!” สิงโตคำรามด้วยเสียงอันดัง
หนูสั่นกลัวแต่ก็อ้อนวอนว่า “โปรดอย่ากินข้าเลยท่านราชา! ข้าตัวเล็กนิดเดียว ไม่อาจอิ่มท้องท่านได้ ถ้าท่านปล่อยข้าไป ข้าสัญญาว่าวันหนึ่งข้าจะตอบแทนบุญคุณท่าน”
สิงโตหัวเราะขึ้นมา “หนูตัวเล็กอย่างเจ้าจะช่วยข้าได้อย่างไร?” แต่ด้วยความเมตตา สิงโตก็ปล่อยหนูไป
ผ่านไปไม่กี่วัน สิงโตเดินล่าสัตว์และติดกับดักของนักล่า เส้นเชือกใหญ่รัดร่างสิงโตไว้จนขยับไม่ได้ สิงโตคำรามร้องขอความช่วยเหลือ
หนูได้ยินเสียง จำเสียงนั้นได้ มันวิ่งมาทันทีและเริ่มแทะเส้นเชือกทีละเส้น สองเส้น สาม… จนในที่สุดเส้นเชือกทุกเส้นก็ขาดออก สิงโตหลุดพ้นจากกับดัก
“ขอบคุณเจ้าหนูน้อย” สิงโตก้มศีรษะด้วยความซาบซึ้ง “ข้าไม่เคยเชื่อว่าเจ้าจะช่วยข้าได้จริงๆ”
หนูยิ้มน้อยๆ “ไม่มีสิ่งใดเล็กเกินไปที่จะช่วยเหลือได้ ท่านราชา”
คติสอนใจ: อย่าดูถูกคนตัวเล็ก เพราะวันหนึ่งเขาอาจเป็นคนช่วยเราก็ได้
