แสงชอบเดินป่าหลังโรงเรียนทุกวัน เส้นทางเดิม ต้นไม้เดิม แต่ทุกครั้งก็มักพบอะไรใหม่อยู่เสมอ
วันนี้เขาพบลูกนกตัวเล็กๆ นอนอยู่ที่โคนต้นไม้ใหญ่ ขนาดประมาณกำปั้นเด็ก ขนส้มแดงสีซีด และปีกซ้ายพับผิดท่า
แสงก้มลงดู ลูกนกมองขึ้นมาด้วยตาสีทองที่เหนื่อยล้า
“ใครทำให้บาดเจ็บนะ?” แสงพูดคนเดียว แล้วก็ค่อยๆ ยกมันขึ้นในสองมือ อุ่นและเบาผิดปกติ
เขาพาลูกนกกลับบ้าน ใส่กล่องกระดาษบุด้วยผ้าเก่า ให้น้ำและข้าวสุกทีละนิด ทำเฝือกปีกด้วยไม้ไอติมและเทปพลาสเตอร์ตามที่เคยเห็นในหนังสือ
แม่มาดู “นกอะไรนะนี่ ขนสีแปลกจัง”
“ยังไม่รู้ครับ” แสงตอบ “แต่ก็ดูแลก่อนแล้วกัน”
เขาตั้งชื่อมันว่า “ไฟ”
ไฟฟื้นขึ้นทีละน้อย ทานข้าวเพิ่มขึ้น ขนที่ซีดเริ่มเข้มขึ้นเป็นสีส้มสดใส แดงสลับทอง สวยงามอย่างที่แสงไม่เคยเห็นในนกตัวใดมาก่อน
แต่มีอย่างหนึ่งที่แปลก ไฟไม่เคยส่งเสียงร้อง ไม่เคยกระพือปีก และรอบตัวมันเย็นอยู่ตลอดเวลา ราวกับว่ามีอะไรดับอยู่ข้างใน
วันหนึ่งขณะที่แสงนั่งทำการบ้านข้างกล่อง ไฟเดินออกมานั่งบนขอบกล่อง มองเขา
“ทำไมไม่ร้องเลยน่ะ?” แสงถามไปงั้น
ไฟหุบปากไว้
“เป็นอะไรอยู่ไหม? บาดแผลหายแล้วนะ ปีกก็ดูดีขึ้นแล้ว”
แสงเปิดหนังสือสัตว์โลกออกหา ค้นดูนกทุกชนิดที่มีสีส้มแดง จนมาหยุดที่หน้าหนึ่ง
ฟีนิกซ์ นกไฟในตำนาน สีขนส้มแดงทอง มีอายุยืนนับพัน ฟื้นจากเถ้าได้ เชื่อว่าสูญพันธุ์ไปแล้ว
แสงมองไฟ ไฟมองแสง
“เธอ… เป็นฟีนิกซ์ไหม?”
ไฟกระพือปีกเล็กน้อย ซึ่งเป็นครั้งแรกที่แสงเห็นมันทำแบบนั้น
แสงค้นในหนังสือต่อ พบว่าไฟของฟีนิกซ์ไม่ได้เกิดจากเวทมนตร์ แต่มาจากความรักและการเชื่อมั่น เมื่อไม่มีใครเชื่อว่าฟีนิกซ์มีอยู่จริง ไฟของมันก็จะค่อยๆ ดับ
แสงวางหนังสือลง มองไฟที่นั่งตัวเล็กๆ อยู่ในกล่อง
“ฉันเชื่อนะ” เขาพูดตรงๆ “ว่าเธอเป็นฟีนิกซ์จริงๆ ไม่ใช่แค่นกธรรมดา”
ไฟมองเขา
“และฉันก็ดีใจที่เธอมาอยู่ที่นี่ ไม่ว่าเธอจะเป็นอะไรก็ตาม”
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น แสงถอนหายใจ แล้วก็โน้มตัวไปกระซิบข้างๆ ไฟเงียบๆ ว่า
“ฉันรักเธอนะ ไฟ”
และในทันใดนั้น ความอบอุ่นแผ่ออกมาจากตัวนก แสงเบาๆ สีส้มทองกระพริบขึ้นที่ปลายขน ค่อยๆ สว่างขึ้น สว่างขึ้น จนทั้งห้องมีแสงอุ่นๆ ราวกับมีดวงอาทิตย์เล็กๆ อยู่บนกล่องกระดาษ
ไฟเงยหน้าขึ้นและร้องเสียงแรกในชีวิต เป็นเสียงที่ฟังแล้วอยากร้องไห้โดยไม่รู้สาเหตุ
แม่วิ่งเข้ามาห้อง ตาโตเมื่อเห็นนกส่องสว่างอยู่
“แสง นั่นมันอะไร?”
“ฟีนิกซ์ครับ” แสงตอบเบาๆ ใจเต็ม “ฟีนิกซ์ตัวสุดท้าย”
คืนนั้น แสงนอนดูไฟส่องแสงอุ่นๆ อยู่บนคอนที่เขาทำให้ ไฟไม่ใช่นกในกรง แต่เป็นเพื่อนที่เลือกจะอยู่ด้วย
และทุกคืนที่ผ่านไป แสงของไฟก็สว่างขึ้นทีละนิด เพราะมีคนเชื่อและรักมันอยู่
