เมืองที่ซ่อนอยู่ใต้ทะเลสาบ

กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในหมู่บ้านเล็กๆ ริมทะเลสาบสีเขียวมรกต มีเด็กหญิงชื่อใสที่ชอบมองน้ำ

ทะเลสาบนี้ลึกมากจนไม่มีใครรู้ว่าก้นทะเลสาบเป็นอย่างไร ชาวบ้านบอกว่ามีปลาประหลาดอาศัยอยู่ บ้างบอกว่ามีแก้วมณีที่ก้น แต่ไม่มีใครดำลงไปดู

วันหนึ่งใสนั่งริมทะเลสาบแล้วเห็นแสงสีทองเรืองอยู่ใต้น้ำลึก

เธอดำน้ำลงไป

ยิ่งลึกยิ่งแปลก น้ำไม่เย็นอีกต่อไป กลับอุ่นและสว่าง และเมื่อลงไปลึกพอ เธอพบว่าตัวเองหายใจได้ใต้น้ำ

ก้นทะเลสาบไม่ใช่โคลนและหิน แต่เป็นเมืองโบราณที่มีอาคารหินสลักลวดลายงดงาม ถนนปูด้วยหินเรียบ และต้นไม้ที่ใบเป็นสีเงิน

ชาวเมืองมีรูปร่างเหมือนคนแต่ผิวใส ตาสีฟ้าอมเขียว พวกเขามองใสด้วยความยินดี

“เธอมาในที่สุด” หญิงสูงอายุพูดภาษาที่ใสเข้าใจได้ราวกับได้ยินในใจ “เราเฝ้ารอคนจากโลกบนมาเป็นร้อยปีแล้ว”

“ทำไมต้องรอ?” ใสถาม

“เพราะเรื่องราวของเราจะหายไปถ้าไม่มีใครรับฟัง” หญิงชราพูด “ทุกเมือง ทุกคน ทุกชีวิตต้องการคนที่จะจดจำ”

ชาวเมืองพาใสเดินทั่วเมือง เล่าเรื่องราวของแต่ละอาคาร แต่ละถนน เมืองนี้เคยอยู่บนผิวดิน ร่ำรวยและมีความสุข แต่เมื่อสองร้อยปีก่อนมีน้ำท่วมใหญ่ ชาวเมืองจมอยู่ใต้น้ำ แต่ไม่ตาย เพราะพวกเขารักบ้านของตัวเองมากจนไม่ยอมจากไป

“แต่ความทรงจำเริ่มจางลง” หญิงชราพูด “เราต้องการใครสักคนนำเรื่องราวของเราขึ้นไปบอกโลกบน”

ใสฟังและจดจำทุกอย่าง แล้วก็ว่ายกลับขึ้นไป

เธอเขียนทุกเรื่องที่ได้ยินลงในสมุด และเมื่อโตขึ้น เธอกลายเป็นนักเขียนที่เล่าเรื่องราวของเมืองใต้น้ำให้คนทั่วโลกได้อ่าน

ทะเลสาบยังอยู่ที่เดิม และแสงสีทองยังเรืองอยู่ในยามค่ำ

เป็นสัญญาณว่าชาวเมืองใต้น้ำกำลังขอบคุณเธอที่จดจำพวกเขา

คติสอนใจ: ทุกชีวิตมีเรื่องราวที่น่าฟัง การเป็นผู้ฟังที่ดีและการจดจำเรื่องราวของผู้อื่น คือของขวัญที่ยิ่งใหญ่ที่สุดที่เราให้ได้ เพราะมันบอกว่าชีวิตของเขามีความหมาย