เมื่อดวงจันทร์ขึ้นสูงและดาวกระพริบทั่วท้องฟ้า บนยอดเขาไกลโพ้นมีบ้านหลังใหญ่หลังหนึ่ง
บ้านนั้นเป็นของโบโร
โบโรตัวสูงใหญ่เท่าต้นไม้สองต้นซ้อนกัน ผมขาวฟู รอยยิ้มกว้าง และตาสีน้ำตาลอ่อนที่อ่อนโยนที่สุดในโลก
ทุกคืน โบโรจะเตรียมถุงผ้าสีน้ำเงินเข้มขนาดใหญ่ ข้างในมีฝุ่นดาวสีทองที่เก็บมาจากดาวตกที่ตกลงมาในป่า แล้วเขาก็จะออกเดิน
โบโรเดินเบาๆ เท่าที่เขาจะทำได้ แต่ก้าวของเขาใหญ่มาก หนึ่งก้าวข้ามทุ่งหญ้า สองก้าวข้ามแม่น้ำ สามก้าวมาถึงหมู่บ้านแรก
เขาก้มลงมองหน้าต่างบ้านใบแรก ในห้องนอนมีเด็กชายนอนหลับอยู่ ผ้าห่มหลุดออกจากตัวเพราะดิ้นมาก
โบโรค่อยๆ จิ้มนิ้วชี้เข้าไปในห้อง และดึงผ้าห่มกลับมาคลุมให้เรียบร้อย เด็กชายหยุดดิ้นและนอนนิ่งสบาย
จากนั้นโบโรหยิบฝุ่นดาวนิดเดียวในนิ้วโป้งกับนิ้วชี้ โรยลงช่องหน้าต่าง ฝุ่นทองลอยช้าๆ ลงไปบนหน้าของเด็กชาย
เขากระซิบเบาๆ ว่า “ฝันดีนะ เด็กน้อย ฝันถึงท้องฟ้าสีฟ้า เมฆนุ่ม และนกที่บินเร็วที่สุดในโลก”
โบโรเดินต่อไปยังบ้านหลังถัดไป หลังถัดไป และหลังถัดไป
ที่บ้านที่เจ็ด มีเด็กหญิงนอนคว่ำหน้าในหมอน ดูเหมือนวันนี้เธอร้องไห้ก่อนนอน
โบโรหยุดนาน มองเธออย่างเป็นห่วง แล้วค่อยๆ โรยฝุ่นดาวมากกว่าปกติ
“ฝันดีนะ คืนนี้ฝันถึงทุ่งดอกไม้ที่มีผีเสื้อสีสัน และเพื่อนที่ดีที่สุดที่กอดแน่นๆ”
เด็กหญิงขยับ หันหน้าออกจากหมอน และมุมปากของเธอโค้งขึ้นเล็กน้อย แม้จะยังหลับอยู่
คืนหนึ่ง มีเด็กหญิงชื่อมะลิที่ยังนอนไม่หลับ เธอนอนมองเพดานและมองออกไปนอกหน้าต่าง
แล้วก็เห็นตาสีน้ำตาลอ่อนขนาดใหญ่มองเข้ามา
มะลิตกใจ แต่ก็ไม่ได้กลัว เพราะตาคู่นั้นอ่อนโยนเกินกว่าจะทำให้กลัวได้
“สวัสดีครับ” เสียงใหญ่พูดเบาๆ จนเหมือนกระซิบ “ยังไม่ได้นอนเหรอ?”
มะลิส่ายหัว
“นอนไม่หลับเพราะอะไรครับ?”
“กังวลเรื่องสอบพรุ่งนี้ค่ะ”
โบโรพยักหน้าช้าๆ “ทำสุดความสามารถแล้วไหม?”
“ทำแล้วค่ะ”
“ถ้าทำแล้ว ก็ปล่อยวางได้แล้ว ที่เหลือเป็นเรื่องพรุ่งนี้ คืนนี้เป็นของการพักผ่อน”
มะลิคิดตาม แล้วก็ยิ้ม “ใช่ค่ะ”
“นอนลงได้เลย ฉันจะโรยฝุ่นดาวให้ ฝันดีแน่ๆ”
มะลินอนลงและหลับตา รู้สึกถึงอบอุ่นเบาๆ ที่ลอยลงมาบนหน้า
“ฝันดีนะ มะลิ ฝันถึงทุกอย่างที่ทำให้ยิ้มได้”
ก่อนที่มะลิจะหลับสนิท เธอได้ยินเสียงก้าวเบาๆ เดินไปข้างหน้า ไกลออกไปเรื่อยๆ
และนั่นคือเสียงสุดท้ายที่เธอได้ยิน ก่อนที่ความฝันงามๆ จะพาเธอออกเดินทาง
