เช้าวันหยุด ต้นออกไปเล่นในสวนหลังบ้านตามปกติ แต่วันนี้แตกต่างออกไปเมื่อเขาสังเกตเห็นบางอย่างที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ที่มุมสวนใกล้ต้นมะม่วงใหญ่ มีบันไดเกลียวสีขาวโผล่ขึ้นมาจากพื้นดิน ขึ้นไปสูงลิบจนหายเข้าไปในก้อนเมฆ
ต้นยืนมองอยู่นาน แล้วก็ตัดสินใจปีนขึ้น
บันไดแต่ละขั้นนุ่มเหมือนฝ้าย ยิ่งขึ้นไปอากาศยิ่งเย็นสบาย ก้อนเมฆรอบข้างมีสีชมพู ส้ม และม่วงปะปนกัน
เมื่อถึงปลายบันได ต้นพบบ้านหลังเล็กๆ ทำจากเมฆอัดแน่น หน้าต่างส่องแสงอุ่น และมีควันขดเกลียวออกจากปล่องไฟ
ประตูเปิดออก และมีชายเฒ่าตัวเล็กๆ ผมขาวราวเมฆ ยืนมองด้วยแววตาประหลาดใจ
“มีแขกมาแล้ว!” ชายเฒ่าพูดด้วยน้ำเสียงดีใจ “มาสิ มาสิ เข้ามาได้เลย”
ภายในบ้านอบอุ่นและมีกลิ่นหอมของขนมปัง ต้นเห็นโต๊ะกลมที่มีแผนที่เมฆทั่วโลกวางอยู่
“ผมคือเมฆาจารย์” ชายเฒ่าแนะนำตัว “ผมดูแลก้อนเมฆทุกก้อนบนฟ้า”
“ทำยังไงครับ?” ต้นถามด้วยความอยากรู้
“ต้องนวดทุกเช้า” เมฆาจารย์อธิบาย “เมฆที่ไม่ได้รับการดูแลจะก้อนใหญ่จนฝนตกหนักเกินไป เมฆที่ถูกดูแลดีจะนุ่มฟูพอดี”
เขาพาต้นออกไปนอกบ้าน ชี้ให้ดูก้อนเมฆหลายรูปแบบ “อันนั้นรูปช้าง อันนั้นเรือใบ อันนั้น…” เมฆาจารย์หยุดคิด
“รูปกระต่ายครับ!” ต้นพูดโพล่ง
เมฆาจารย์หัวเราะ “ใช่แล้ว! ตาดีมาก”
สองคนนั่งพักที่ขอบเมฆ มองดูเมืองและทุ่งนาข้างล่างที่ดูเล็กจิ๋ว ลมเบาๆ พัดผ่าน
“มาเยี่ยมผมได้บ่อยๆ นะ” เมฆาจารย์พูดก่อนต้นจะเดินลงบันได “อยู่คนเดียวบนนี้มันเงียบเกินไปบางที”
“ผมจะมาทุกสัปดาห์ครับ” ต้นสัญญา
เมื่อกลับถึงสวน บันไดสีขาวค่อยๆ หายไปอย่างเงียบๆ แต่ต้นแหงนหน้าขึ้นมองท้องฟ้าและยิ้ม เขารู้แล้วว่าข้างบนนั้น มีเพื่อนรอเขาอยู่
