วันจันทร์ต้นเดือน ประตูห้องเรียนเปิดออก ครูพาเด็กหญิงตัวเล็กผมดำตัดเรียบเข้ามา
“เพื่อนๆ นี่คือฮารุโกะ มาจากญี่ปุ่นค่ะ” ครูบอก “เธอยังพูดไทยได้ไม่คล่อง ช่วยกันดูแลด้วยนะคะ”
ฮารุโกะยืนก้มหัวไหว้ด้วยหน้าที่ยิ้มน้อยๆ แต่ตาที่ขอบแดงนิดหน่อยบอกให้รู้ว่าเธอร้องไห้มาก่อนหน้านี้
เวลาพักกลางวัน เด็กๆ ไปกันเป็นกลุ่มตามปกติ ฮารุโกะนั่งคนเดียวที่โต๊ะมุม หยิบกล่องข้าวออกมา ข้างในเป็นข้าวปั้นรูปดอกไม้ที่ทำมาจากบ้าน
จิ๋วสังเกตเห็น เธอลุกขึ้นเดินไปถามเพื่อนๆ ว่าจะไปด้วยกันไหม แต่ทุกคนส่ายหน้า “จะคุยกันได้ยังไง ภาษาไม่รู้เรื่องกัน”
จิ๋วยักไหล่แล้วเดินไปนั่งข้างๆ ฮารุโกะคนเดียว
“สวัสดี” จิ๋วพูดช้าๆ พร้อมโบกมือ
ฮารุโกะมองด้วยความตกใจ แล้วก็ยิ้ม “Konnichiwa” เธอตอบ
จิ๋วชี้ไปที่ข้าวปั้น “สวย”
ฮารุโกะเข้าใจ เธอยิ้มและหยิบข้าวปั้นหนึ่งก้อนยื่นให้
จิ๋วรับมาชิมด้วยความลังเล แล้วก็ตาโตขึ้น “อร่อย!”
ฮารุโกะหัวเราะเบาๆ แล้วชี้ที่กล่องข้าวของจิ๋ว แววตาสงสัย
จิ๋วเปิดกล่อง ข้างในเป็นข้าวผัดกระเพรา ฮารุโกะโน้มตัวมาดู ดวงตาเป็นประกาย
“Thai food?” เธอถาม
“ใช่ ข้าวผัดกระเพรา” จิ๋วตอบ
ฮารุโกะลองพูดตาม “กะ-เพ-รา” เสียงออกมาตลกมาก ทั้งสองคนหัวเราะพร้อมกัน
หลังจากนั้น จิ๋วชี้สิ่งต่างๆ รอบห้องและบอกชื่อภาษาไทย ฮารุโกะก็บอกชื่อภาษาญี่ปุ่นกลับมา “ดอกไม้ - Hana” “ท้องฟ้า - Sora” “เพื่อน - Tomodachi”
“เพื่อน Tomodachi!” จิ๋วพูดซ้ำ แล้วชี้ตัวเองและฮารุโกะสลับกัน
ฮารุโกะพยักหน้าแข็งแรง แล้วก็พูดภาษาไทยเป็นครั้งแรก “เพื่อน”
ตอนเย็น ฮารุโกะกลับบ้านพร้อมกับสมุดโน้ตที่จิ๋วช่วยเขียนคำศัพท์ไทยไว้ให้ จิ๋วก็กลับบ้านพร้อมกับคำญี่ปุ่นสิบกว่าคำในใจ
บางทีมิตรภาพไม่ต้องใช้ภาษาเดียวกัน แค่ใจที่อยากเข้าหาก็พอ
