แม่นวลขายดอกไม้ที่ตลาดเช้ามาสี่สิบปีแล้ว แผงเล็กๆ ของเธออยู่หัวมุมทางเข้าตลาด ดอกมะลิสดในตะกร้า ดอกดาวเรืองสีเหลืองในแจกัน และพวงมาลัยที่เธอร้อยเองทุกเช้าตี4
เช้าวันพฤหัสบดีที่อากาศร้อนเป็นพิเศษ แม่นวลวางของลงแล้วก้มลงปัดพื้น และมองเห็นอะไรบางอย่างวาวแวบอยู่ใต้แผง
เหรียญทองขนาดเท่าฝ่ามือ ใหม่เอี่ยม
แม่นวลหยิบขึ้นมา พลิกดูทั้งสองด้าน หนักกว่าที่คิด
“เจ้าของทำหล่นแน่” เธอพึมพำ แล้ววางไว้บนแผงในที่ที่เห็นได้ชัด รอให้เจ้าของกลับมา
เวลาผ่านไป ลูกค้าหลายคนเดินผ่าน ซื้อดอกไม้ ชมพวงมาลัย บางคนมองเหรียญด้วยความสงสัย
“พบที่ไหนป้า?” ชายหนุ่มถาม
“ตรงนี้แหละ ใครทำหล่นมาก็ไม่รู้” แม่นวลตอบ
ชายหนุ่มลังเล “ถ้าไม่มีใครมาเอา ก็ของป้าแล้วนะ เก็บไว้เถอะ ทำนาซื้อของได้ตั้งเยอะ”
แม่นวลส่ายหน้า “รอก่อน เดี๋ยวเจ้าของก็มา”
แต่ผ่านไปสองชั่วโมง ไม่มีใครมา เพื่อนแม่ค้าข้างๆ เดินมาชวน “นวล เก็บไว้เลยนะ คงไม่มีใครกลับมาหรอก”
“ก็ยังไม่รู้” แม่นวลยืนกราน
บ่ายสองโมง แดดร้อนจัด ตลาดเริ่มเงียบ ลูกค้าบางตา แม่นวลนั่งพัดตัวเองด้วยพัดใบลาน มองเหรียญที่วางอยู่ ใจเธอไม่ได้ไม่อยากได้มัน มันอาจซื้อผ้าใหม่ได้หนึ่งผืน หรือยาที่ต้องกินทุกเดือน
แต่เธอก็ยังวางมันไว้ที่เดิม
บ่ายสามโมง ชายหนุ่มคนหนึ่งวิ่งโซเซเข้ามาในตลาด หน้าซีด ตาแดง เหมือนคนร้องไห้มา
“ป้าครับ” เขาพูดเสียงสั่น “ป้าเห็นเหรียญทองไหมครับ? ผมทำหล่นตรงนี้ตั้งแต่เช้า”
แม่นวลมองหน้าชายหนุ่ม แล้วหยิบเหรียญยื่นให้ทันที
ชายหนุ่มรับไปแนบอก หายใจยาว น้ำตาไหลลงมา “ขอบคุณป้ามากครับ ผมเก็บมาทั้งปีเพื่อซื้อยาให้แม่ที่ป่วยอยู่โรงพยาบาล พอรู้ว่าหาย… ผมคิดไม่ถูกเลยครับ”
แม่นวลพยักหน้า ไม่พูดอะไรมาก
“ป้าไม่รู้สึกเสียดายเลยเหรอครับ?” ชายหนุ่มถาม
แม่นวลยิ้มเล็กๆ “รู้สึกบ้าง แต่ถ้าป้าเก็บของของลูกไป แล้วแม่ลูกไม่ได้ยา ป้าจะนอนหลับไม่หลับไปอีกนานแค่ไหนนะ”
ชายหนุ่มก้มลงไหว้ลึกๆ แล้วก็วิ่งออกไป
เพื่อนแม่ค้าข้างๆ เดินมาส่ายหน้า “นวล คุ้มไหมที่รอมาทั้งวัน?”
แม่นวลมองออกไปที่ประตูตลาดที่ชายหนุ่มวิ่งออกไป แล้วตอบว่า
“คุ้มกว่าที่คิดไว้อีก”
เย็นวันนั้น แม่นวลเก็บแผงกลับบ้านพร้อมกับดอกไม้ที่ขายได้น้อยกว่าปกติ แต่ใจเบากว่าทุกวัน
คติสอนใจ: ความซื่อสัตย์บางครั้งต้องแลกกับสิ่งที่เราอยากได้ แต่สิ่งที่ได้กลับมาคือความสบายใจที่ไม่มีเงินทองซื้อได้
