กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในดินแดนที่มีถนนสายหนึ่งที่ขึ้นชื่อว่าไม่มีวันสิ้นสุด
ผู้คนพูดกันว่าถนนสายนี้พาไปถึงสิ่งที่ต้องการมากที่สุด แต่ไม่มีใครเดินถึงปลายได้
เด็กหญิงชื่อยาวออกเดินตามถนนนั้นเพื่อตามหาพ่อที่จากบ้านไปนานสองปี
วันแรกถนนสวยงาม ผ่านป่า ผ่านทุ่ง ผ่านหมู่บ้านเล็กๆ
วันที่สองถนนเริ่มซ้ำ เหมือนกับว่าผ่านป่าเดิม ทุ่งเดิม
วันที่สามยาวเห็นต้นมะขามใหญ่ที่มีรูปร่างแปลก เหมือนรูปร่างที่เธอเห็นวันแรก
เธอหยุดเดิน นั่งลงที่โคนต้นมะขาม
ถนนนี้วนเป็นวงกลม เธอเดินอยู่ในวงเดิมมาสามวันแล้ว
ยาวมองรอบตัว แล้วก็สังเกตว่ามีทางแยกเล็กๆ ออกไปจากถนนใหญ่ ซ่อนอยู่หลังพุ่มไม้ ถ้าไม่หยุดเดินก็ไม่มีวันเห็น
เธอเดินเข้าทางแยก ผ่านป่าเล็ก ข้ามลำธาร และพบหมู่บ้านที่ไม่เคยเห็นมาก่อน
ในหมู่บ้านนั้น เธอพบพ่อที่กำลังช่วยชาวบ้านสร้างโรงเรียน
พ่อตกใจเมื่อเห็นยาว วิ่งมากอดแน่น
“ลูกตามหาพ่อมาได้ยังไง?” พ่อถาม
“เดินตามถนนใหญ่ไม่ได้เรื่อง” ยาวพูด “แต่พอหยุดและมองรอบตัว ก็เห็นทางที่ถูกต้อง”
พ่อนิ่งอยู่ครู่หนึ่งแล้วก็หัวเราะ “ลูกฉลาดกว่าพ่อ พ่อก็ต้องหยุดและมองรอบตัวบ้างเหมือนกัน”
สองพ่อลูกเดินกลับบ้านด้วยกัน ไม่ได้ใช้ถนนใหญ่ แต่ใช้ทางเล็กๆ ที่เห็นได้ก็ต่อเมื่อหยุดรีบและใส่ใจมองรอบข้าง
คติสอนใจ: บางครั้งเมื่อเราเร่งรีบเดินหน้าอย่างเดียว เราอาจพลาดทางออกที่อยู่ข้างๆ การหยุดพักและมองรอบตัวบ้าง อาจพาเราพบเส้นทางที่ถูกต้องได้เร็วกว่าการวิ่งอย่างเดียว
