กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ในอาณาจักรฝันที่ซ่อนอยู่เหนือก้อนเมฆ มีนางฟ้าตัวเล็กชื่อทองที่ทำหน้าที่โปรยฝุ่นทองให้เด็กๆ หลับฝันดีทุกคืน
ทองบินเร็วมาก ปีกเล็กสีทองสั่นระริก ถุงฝุ่นทองที่แบกไว้หนักพอดี และเธอรู้บ้านทุกหลังในเมืองนี้ดีกว่าใคร
แต่คืนนั้นเธอเหนื่อยมากเป็นพิเศษ
เพราะเมื่อคืนก่อนมีพายุ เด็กๆ หลับยาก ทองต้องบินซ้ำหลายรอบ ฝุ่นทองหมดถุงก่อนเวลา และเธอต้องบินกลับไปเติมกลางคืน
คืนนี้เธอบินไปบ้านทีละหลัง หน้าต่างแรก หน้าต่างที่สอง ที่สาม โปรยฝุ่นให้ทุกคน
แต่ถึงบ้านหลังสุดท้ายในซอยแคบๆ เธอเกือบบินผ่านเพราะตาหรี่ด้วยความง่วง
แล้วก็ได้ยินเสียงเบาๆ จากข้างในหน้าต่าง
“นางฟ้าทองยังมาไหมนะ?” เสียงเด็กพูดกับตัวเอง
ทองหยุด ลืมตาขึ้น มองเข้าไปในห้อง
เด็กหญิงตัวเล็กนอนอยู่บนเตียง ตาเปิดกว้าง มองเพดาน แล้วก็หันไปมองหน้าต่างราวกับรู้ว่ามีใครอยู่
“ฉันรู้ว่าเธอเหนื่อย” เด็กหญิงพูดเบาๆ “แต่ขอบคุณที่ยังมานะ”
ทองนิ่งอยู่ครู่หนึ่ง แปลกใจที่มีเด็กรู้ว่าเธอเหนื่อย
เธอควักฝุ่นทองก้อนสุดท้ายออกมา แล้วโปรยลงไปบนเด็กหญิงอย่างระวัง ช้ากว่าปกติ ด้วยความตั้งใจมากกว่าเดิม
เด็กหญิงหลับตาลงช้าๆ รอยยิ้มเล็กๆ ปรากฏที่มุมปาก
ทองนั่งอยู่ที่ขอบหน้าต่างสักครู่ก่อนบินกลับ
คืนนั้นเธอเรียนรู้ว่างานที่เหนื่อยที่สุด ก็ยังคุ้มค่าเสมอ ถ้ามีคนสักคนรู้ว่าเธอทำอยู่
ฝันดีนะ
คติสอนใจ: การขอบคุณคนที่ทำงานเพื่อเราโดยที่เราอาจไม่เห็น คือของขวัญที่มีค่ามากที่สุด ลองนึกถึงคนรอบข้างที่ดูแลเราทุกวันโดยที่เราไม่ค่อยสังเกต แล้วบอกขอบคุณพวกเขาสักครั้ง
