กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กหญิงชื่อขวัญที่กลัวทุกอย่าง กลัวความมืด กลัวสุนัข กลัวพูดหน้าชั้น กลัวแม้กระทั่งเสียงฝนตก
วันหนึ่งยายมอบตะเกียงไม้เก่าๆ ให้ก่อนจะย้ายไปอยู่บ้านอื่น
“ตะเกียงนี้วิเศษ” ยายบอก “เมื่อจุดมัน ความกลัวจะหายไป”
ขวัญจุดตะเกียงในคืนแรก แสงอุ่นสีทองส่องออกมา และแปลกมาก ความกลัวที่อยู่ในใจค่อยๆ เบาลง เธอเดินเข้าไปในห้องมืดได้โดยไม่ตัวสั่น
วันต่อมาเธอพูดหน้าชั้นเรียนได้โดยไม่ตัวสั่น เพราะถือตะเกียงไว้ในใจ
สัปดาห์ถัดมาเธอเข้าไปลูบหัวสุนัขของเพื่อนบ้านได้เป็นครั้งแรกในชีวิต
แต่แล้ววันหนึ่งตะเกียงหมดน้ำมัน ขวัญหาน้ำมันเติมไม่ได้ และตะเกียงก็ดับลง
ความกลัวก็กลับมาทันที
ขวัญนั่งร้องไห้อยู่คนเดียวกับตะเกียงดับ นึกถึงยายที่อยู่ไกล
แล้วก็นึกขึ้นมาว่า ตะเกียงดับระหว่างที่เธอเดินกลับบ้านคนเดียวตอนกลางคืนสัปดาห์ที่แล้ว แต่เธอยังเดินต่อไปจนถึงบ้านได้
เธอลองนึกถึงอีกครั้ง คืนนั้นตะเกียงดับแต่เธอไม่ได้หยุด เพราะรู้ว่าบ้านอยู่ไม่ไกล
ขวัญมองตะเกียงเปล่า แล้วก็เข้าใจอะไรบางอย่าง
เธอลุกขึ้น เดินเข้าไปในห้องมืด ใจเต้นแรงแต่ไม่หยุด
แล้วก็เปิดไฟ
ทำได้ โดยไม่มีตะเกียง
เธอเขียนจดหมายถึงยายว่า “หนูเข้าใจแล้วว่าตะเกียงไม่ได้วิเศษ แต่มันสอนให้หนูรู้ว่าตัวเองทำได้ และพอรู้แล้ว ก็ไม่ต้องการตะเกียงอีกต่อไป”
ยายอ่านจดหมายแล้วยิ้ม เพราะนั่นคือสิ่งที่ยายหวังให้ขวัญค้นพบมาตลอด
คติสอนใจ: ความกล้าไม่ได้มาจากภายนอก แต่มันซ่อนอยู่ในตัวเราเสมอ บางครั้งเราต้องการบางอย่างมาช่วยให้เราค้นพบมัน แต่เมื่อพบแล้ว มันจะอยู่กับเราตลอดไป โดยไม่ต้องอาศัยอะไรอีก
