พิมไม่ชอบความมืด
ทุกคืนที่แม่ปิดไฟ เธอจะดึงผ้าห่มขึ้นคลุมถึงคาง ตาเบิกโพลง มองเพดานห้องที่มืดสนิท และรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างซ่อนอยู่ในความมืดนั้น
จนกระทั่งคืนหนึ่ง แม่นั่งลงริมเตียงและพูดว่า “มาดูดาวกันไหม?”
แม่เปิดผ้าม่านนิดหนึ่ง ให้มองเห็นท้องฟ้าที่มีดาวกระจายอยู่
“ดาวดวงแรกที่เห็น” แม่พูดเบาๆ “นั่นคือดาวแห่งความฝัน มันส่งแสงเพื่อบอกว่าคืนนี้จะมีความฝันที่สวยงามรอพิมอยู่”
พิมหาดาวดวงแรก พบดาวสว่างอยู่ดวงหนึ่งค่อนไปทางซ้าย
“แล้วดาวดวงนั้นล่ะแม่?” พิมชี้ไปอีกดวง
“ดวงนั้นเป็นดาวแห่งความกล้า” แม่ตอบ “ถ้าพิมกลัวอะไร มองดาวดวงนั้นแล้วบอกว่าคืนนี้หนูกล้านะ ดาวจะได้ยิน”
พิมมองดาวดวงนั้นนิ่งๆ แล้วพูดเบาๆ ในใจว่า คืนนี้หนูกล้านะ
“ดวงที่สาม” แม่ชี้ดาวที่วาวกว่าดวงอื่น “ดาวแห่งความรัก ทุกคนที่รักพิมอยู่ที่นั่น คุณยาย คุณตา เพื่อนที่โรงเรียน ทุกคนมองลงมาที่พิมอยู่ทุกคืน”
พิมมองดาวดวงที่สาม รู้สึกอุ่นขึ้นทันที
“แล้วต้องนับถึงเท่าไหร่คะ?” พิมถาม
“สามดวงก็พอ” แม่ยิ้ม “ฝัน กล้า รัก ครบสามอย่างนี้แล้ว ไม่มีความมืดไหนน่ากลัวอีกเลย”
พิมมองดาวสามดวงสลับกันอีกครั้ง แล้วก็รู้สึกหนังตาหนักขึ้นทีละนิด
แม่ลุกขึ้น แต่พิมจับแขนไว้ “แม่อย่าเพิ่งไปนะคะ”
“แม่นั่งอยู่นี่จนพิมหลับ” แม่พูดเบาๆ “แม่ไม่ไปไหน”
พิมปล่อยมือ หลับตา ในใจนับดาวสามดวง หนึ่ง ฝัน สอง กล้า สาม รัก
แล้วความมืดก็ไม่น่ากลัวอีกต่อไป
เพราะในความมืดนั้น มีดาวสามดวงส่องอยู่เสมอ
คืนต่อๆ มา แม่ไม่ต้องนั่งรอจนหลับอีก เพราะพิมนับดาวได้เองแล้ว
และทุกคืนก่อนที่ความมืดจะน่ากลัว เธอจะระลึกถึงดาวสามดวง แล้วก็หลับไปพร้อมรอยยิ้ม
ฝันดีนะ พิม
คติสอนใจ: ความมืดไม่ได้น่ากลัวอย่างที่คิด มันแค่รอให้เราหาแสงสว่างที่ซ่อนอยู่ข้างใน ความฝัน ความกล้า และความรัก นั้นเป็นแสงที่พาเราผ่านคืนทุกคืนได้เสมอ
