กาลครั้งหนึ่ง มีป่าวิเศษที่เต็มไปด้วยสีสัน ต้นไม้สีม่วง ดอกไม้สีทอง แม่น้ำสีฟ้าใส และท้องฟ้าที่เปลี่ยนสีทุกชั่วโมง
แต่วันหนึ่งมีพายุใหญ่พัดผ่าน และเมื่อพายุจางลง สีทุกอย่างในป่าก็หายไป
ต้นไม้กลายเป็นสีเทา ดอกไม้ขาวซีด แม่น้ำใสจนเหมือนกระจก และท้องฟ้าสีขาวนวลไม่มีแม้แต่เมฆ
สัตว์ในป่าต่างเศร้า นกไม่ร้องเพลง กวางไม่วิ่งเล่น แม้แต่ลมก็พัดเงียบเชียบ
ข่าวนี้แพร่ออกไปถึงหมู่บ้านข้างป่า เด็กหญิงชื่อสีได้ยินแล้วก็ตัดสินใจเข้าป่าคนเดียว
เธอพกสีน้ำกล่องเล็กๆ ที่ใช้วาดภาพมาด้วย เป็นของขวัญวันเกิดจากยาย สมบัติชิ้นเดียวที่เธอรักที่สุด
ในป่า สีพบต้นไม้เฒ่าตัวสีเทาซีดซบอยู่กับพื้น
“จะคืนสีให้ป่าได้อย่างไรคะ?” สีถาม
“ต้องใช้สีจริงๆ” ต้นไม้เฒ่าพูดเบาๆ “สีที่มาจากใจ ไม่ใช่แค่จากกล่อง”
สีมองกล่องสีน้ำในมือ แล้วก็เปิดมันออก เธอจุ่มพู่กันแล้วระบายสีแดงลงบนกลีบดอกไม้ดอกแรก
สีแดงซึมเข้าไปในกลีบ แล้วค่อยๆ กระจายออก ดอกไม้ทั้งต้นเปลี่ยนเป็นสีแดงสด แล้วต้นข้างๆ ก็เปลี่ยนตาม และต้นถัดไป
สีวาดต่อเรื่อยๆ ต้นไม้เขียว ท้องฟ้าฟ้า แม่น้ำสีครามลึก ทุ่งดอกไม้เหลืองทอง
แต่ยิ่งวาด สีน้ำในกล่องก็ยิ่งน้อยลง
เมื่อเหลือสีอยู่เพียงนิดเดียว ป่ายังคืนสีได้แค่ครึ่งเดียว
สีมองกล่องสีที่แทบว่างเปล่า มองป่าที่ยังขาวดำอยู่ครึ่งหนึ่ง แล้วก็ตัดสินใจ
เธอเทสีทั้งหมดที่เหลือลงในแม่น้ำ
สีทุกสีละลายและไหลไปตามน้ำ กระจายออกทั่วป่า และสีก็กลับมาทุกที่ในทันที เขียว แดง เหลือง ม่วง ทอง ครบทุกสี สวยงามกว่าเดิม
กล่องสีน้ำว่างเปล่าสนิท
สีนั่งมองป่าที่สวยงาม ใจเต็ม แม้มือจะเปล่า
นกเริ่มร้องเพลง กวางวิ่งผ่านมาสองตัวพร้อมโบกหัว และต้นไม้เฒ่าก็ยืดตัวขึ้นด้วยใบเขียวสด
“ขอบคุณ” ต้นไม้เฒ่าพูด “เธอให้สิ่งที่รักที่สุดเพื่อคนอื่น นั่นคือความงามที่แท้จริง”
สีเดินกลับบ้านมือเปล่า แต่หัวใจเต็ม และรู้ว่าภาพที่สวยที่สุดที่เธอเคยวาดนั้น ไม่ได้อยู่บนกระดาษ แต่อยู่ในป่าที่มีชีวิตอยู่เบื้องหลังเธอ
คติสอนใจ: การให้สิ่งที่เรารักเพื่อทำให้ผู้อื่นมีความสุข คือความงดงามที่แท้จริงของมนุษย์ ความสุขที่ได้จากการให้นั้นยิ่งใหญ่กว่าความสุขที่ได้จากการครอบครองเสมอ
