กาลครั้งหนึ่ง บนยอดเขาสูงที่มีก้อนเมฆลอยอยู่ตลอดเวลา มีลูกมังกรตัวเล็กชื่อว่าเมฆ
เมฆมีเกล็ดสีฟ้าอ่อน ปีกใสเหมือนแก้ว และมีความแตกต่างจากมังกรทุกตัวในเผ่า นั่นคือเขาหายใจออกมาเป็นก้อนเมฆขาวฟู ไม่ใช่ไฟสีแดงร้อน
“เมฆหายใจเมฆ!” เพื่อนมังกรหัวเราะ “มังกรต้องพ่นไฟสิ”
เมฆพยายามทุกวัน หายใจลึกๆ เกร็งท้อง แต่ออกมาเป็นก้อนเมฆเสมอ บางวันก้อนเล็ก บางวันก้อนใหญ่ บางวันฟูมากจนบังตะวัน
แม่มังกรบอกว่าไม่เป็นไร แต่เมฆยังรู้สึกแตกต่างจากคนอื่น
จนกระทั่งฤดูร้อนที่แล้งที่สุดในรอบร้อยปีมาเยือน
แม่น้ำแห้ง ต้นไม้เหี่ยว นาข้าวในหมู่บ้านเชิงเขาแตกระแหง เด็กๆ ในหมู่บ้านหิวน้ำ สัตว์ป่าพากันอพยพ
มังกรเพื่อนๆ พ่นไฟใส่ฟืนเพื่อช่วยหุงข้าว แต่ช่วยเรื่องน้ำไม่ได้
เมฆมองดูหมู่บ้านข้างล่างนานๆ แล้วก็ขยายปอดให้เต็มที่ หายใจออกแรงที่สุดเท่าที่เคยทำ
ก้อนเมฆขาวมหึมาพุ่งออกจากปากเขา ลอยขึ้นสูง ก้อนแล้วก้อนเล่า เมฆหายใจซ้ำไม่หยุด จนท้องฟ้าเต็มไปด้วยเมฆหนาทึบ
แล้วฝนก็ตก
หนักมาก ต่อเนื่องนาน แม่น้ำเริ่มไหล นาข้าวเขียวขึ้นมาใหม่ เด็กๆ วิ่งออกมาตากฝนและหัวเราะ
มังกรเพื่อนๆ มองเมฆด้วยสายตาที่เปลี่ยนไป
“เราขอโทษที่เคยหัวเราะเยาะ” หัวหน้าลูกมังกรพูด “ถ้าไม่มีเธอวันนี้ หมู่บ้านคงแย่มาก”
เมฆยิ้ม เกล็ดสีฟ้าอ่อนของเขาเปล่งประกายใต้แสงแดดหลังฝน
เขารู้แล้วว่าการแตกต่างไม่ใช่ความด้อยกว่า แต่คือพรที่รอวันได้ใช้
และนับจากนั้น ทุกครั้งที่แล้งนาน ชาวบ้านจะมองขึ้นฟ้าและรอมังกรสีฟ้าอ่อนตัวหนึ่งที่หายใจออกมาเป็นฝน
คติสอนใจ: ทุกคนมีความสามารถที่แตกต่างกัน บางครั้งสิ่งที่ทำให้เราแตกต่างจากคนอื่น คือสิ่งที่โลกต้องการมากที่สุด อย่าเอาตัวเองไปเปรียบกับผู้อื่น แต่จงค้นหาว่าพรของเราคืออะไร แล้วใช้มันให้เกิดประโยชน์
