กาลครั้งหนึ่ง เด็กหญิงชื่อฝนได้รับมอบหมายให้นำยาจากหมอในหมู่บ้านตัวเองข้ามแม่น้ำไปส่งให้หมู่บ้านอีกฝั่งที่มีโรคระบาด
แต่เมื่อฝนมาถึงริมแม่น้ำ สะพานไม้เก่าพังทลายลงแล้ว มีแต่เสาตอม่อสองต้นยืนอยู่กลางน้ำ
แม่น้ำกว้างและไหลเร็ว ฝนว่ายน้ำไม่เก่ง และถุงยาห้ามเปียก
ฝนนั่งลงที่ริมตลิ่ง มองแม่น้ำ คิด
ในกระเป๋าเธอมี เชือกยาวหนึ่งเส้น ผ้าคลุมกันฝนหนาหนึ่งผืน มีดพับเล็ก และถุงยาที่ต้องส่ง
เธอมองต้นไม้ริมฝั่งและเสาตอม่อกลางน้ำ แล้วก็ได้ความคิด
ฝนผูกเชือกกับก้อนหินใหญ่ แล้วขว้างข้ามไปพันกับตอม่อต้นแรก ใช้เวลาโยนสิบกว่าครั้งกว่าจะเกาะติด จากนั้นผูกปลายอีกด้านกับต้นไม้ริมฝั่ง
เธอตัดผ้าคลุมกันฝนออกเป็นแผ่นกว้าง ห่อถุงยาให้แน่น แล้วผูกไว้กับเชือก
ด้วยมือและเท้า เธอเกาะเชือกเลื้อยข้ามไปถึงตอม่อต้นแรก ปลดถุงยาออก แขวนคอ แล้วหาวิธีข้ามไปยังตอม่อต้นสอง
ระหว่างตอม่อสองต้นไม่มีเชือก ฝนมองน้ำที่ไหลเชี่ยวอยู่ด้านล่าง หายใจลึก
บนตอม่อมีเศษไม้สะพานเก่าชิ้นหนึ่งค้างอยู่ เธอยืนบนมันแล้วใช้มันเป็นแพชั่วคราว ถีบออกไปแล้วกระโดดขึ้นตอม่อต้นที่สอง
เท้าลื่นเกือบตก แต่มือจับขอบตอม่อไว้ได้
ฝั่งตรงข้ามอยู่อีกไม่ไกล เธอโยนเชือกไปพันต้นไม้ฝั่งโน้น แล้วเลื้อยข้ามน้ำไปถึงฝั่ง
เมื่อฝนมอบถุงยาให้หมอในหมู่บ้านอีกฝั่ง หมอจับมือเธอแน่น
“มาได้อย่างไรในเมื่อสะพานพัง?” หมอถาม
ฝนเล่าให้ฟัง หมอฟังจนจบแล้วพยักหน้าช้าๆ
“เธอไม่ได้แค่ส่งยา เธอช่วยชีวิตคน” หมอพูด “นั่นคืองานที่ยิ่งใหญ่มาก”
ฝนมองมือตัวเองที่มีรอยเชือก นึกถึงแม่น้ำที่ข้ามมา แล้วก็ยิ้ม
เพราะเธอรู้แล้วว่า ปัญหาทุกอย่างมีทางออก ถ้าเราไม่หยุดคิดและไม่ยอมแพ้
คติสอนใจ: เมื่อหนทางที่คุ้นเคยปิดลง ให้มองรอบข้างและใช้สิ่งที่มีอยู่ให้เกิดประโยชน์ ปัญหาทุกอย่างมีทางแก้ไขสำหรับคนที่ไม่หยุดคิดและไม่ยอมแพ้
