นุ่นไม่ชอบเวลานอน
ห้องมืดเกินไป เงียบเกินไป และเธอยังมีเรื่องคิดอีกเยอะ
แต่แม่มีความลับที่จะบอก
“ลองหลับตาแล้วฟังดูนะ” แม่กระซิบ “ฟังให้ดีๆ มีเสียงอะไรบ้าง?”
นุ่นหลับตา
ได้ยินพัดลม ได้ยินเสียงรถไกลๆ ได้ยินหัวใจตัวเองเต้น
“ฟังต่อไปค่ะ” แม่พูด
นุ่นฟังต่อ
แล้วก็ได้ยิน เสียงเบาๆ ราวกับลมผ่านใบไม้ ช้าๆ เป็นจังหวะ เข้า ออก เข้า ออก
“แม่ได้ยินไหมคะ?” นุ่นถาม
“นั่นล่ะ” แม่ตอบ “เสียงหายใจของป่า ทุกคืนมันส่งเสียงมาหาคนที่ฟัง”
นุ่นหลับตาต่อ ฟังเสียงนั้น
ช้าๆ ห้องในใจก็เริ่มเปลี่ยน
เพดานกลายเป็นใบไม้ ผนังกลายเป็นต้นไม้ใหญ่ พื้นเย็นสบายเหมือนหญ้า
นุ่นอยู่กลางป่า
แต่ไม่ได้มืด ดาวส่องผ่านช่องใบไม้ลงมาเป็นสายแสงสีเงิน
ต้นไม้รอบๆ หายใจ ลำต้นขยับขึ้นลงช้าๆ พร้อมเสียงซู่ซ่าเบาๆ ราวกับมีชีวิต
“สวัสดีจ้า” เสียงต้นไม้ใหญ่พูด
นุ่นตกใจแต่ไม่กลัว “สวัสดีค่ะ”
“มาแล้ว” ต้นไม้บอก “เรารอเธอทุกคืน”
นุ่นเดินลึกเข้าไปในป่า
มีแม่น้ำเล็กๆ ไหลผ่าน น้ำใสจนเห็นก้อนหินข้างล่าง เสียงน้ำไหลช้าๆ ราวกับเพลงกล่อมนอน
เธอนั่งริมฝั่ง มือจุ่มลงไปในน้ำ เย็นสบาย
“เธอเหนื่อยไหม?” น้ำถาม
“เหนื่อยนิดหน่อยค่ะ” นุ่นตอบ
“งั้นพักสิ เราจะร้องเพลงให้ฟัง”
น้ำเริ่มร้อง ไม่ใช่คำที่ฟังออก แต่เป็นเสียงที่ทำให้หัวใจเบาลง
ดาวดวงหนึ่งลอยลงมาจากท้องฟ้า เล็กขนาดแอปเปิ้ล นั่งลงบนก้อนหินข้างๆ นุ่น
“สวัสดี” ดาวพูด
“สวัสดีค่ะ” นุ่นยิ้ม “มาจากที่ไหนคะ?”
“จากข้างบน ลงมาดูว่าเธอเป็นอย่างไรบ้าง” ดาวตอบ “เราเห็นเธอทุกคืน เห็นว่าเธอนอนคิดเรื่องต่างๆ มากมาย”
นุ่นก้มหน้า “ใช่ค่ะ หยุดคิดไม่ค่อยได้”
“รู้ไหม” ดาวพูด “เรื่องที่คิดในหัวนั้น ส่วนใหญ่มันจะดีขึ้นเองพรุ่งนี้เช้า แต่ถ้าคืนนี้ไม่พัก พรุ่งนี้ก็จะคิดได้ไม่ดี”
นุ่นพยักหน้า ฟังดูสมเหตุสมผล
ป่าค่อยๆ เงียบลง แม่น้ำยังร้องเพลง ต้นไม้ยังหายใจ ดาวยังนั่งเป็นเพื่อน
นุ่นนอนลงบนหญ้าที่นุ่มเหมือนหมอน มองขึ้นไปที่ท้องฟ้าผ่านช่องใบไม้
“กลัวความมืดไหม?” ต้นไม้ถาม
“กลัวนิดหน่อย” นุ่นยอมรับ
“ความมืดก็แค่ส่วนที่ตาเห็นไม่ถึง” ต้นไม้บอก “แต่ป่ายังอยู่ ดาวยังอยู่ แม่น้ำยังร้อง และเราทุกคนยังหายใจอยู่ข้างๆ เธอ”
นุ่นหลับตา
ฟังเสียงหายใจของป่า เข้า ออก ช้าๆ
โดยไม่รู้ตัว เธอก็หายใจตาม เข้า ออก ช้าๆ เหมือนกัน
ความคิดในหัวเริ่มเบาลง เบาลง จนเหมือนเมฆที่ลอยออกไป
และในป่าที่หายใจ นุ่นก็หลับสนิทในที่สุด
หายใจเข้า
หายใจออก
ค่ำคืนนี้ ปลอดภัยมาก
