ก้องอายุเก้าขวบเมื่อพ่อบอกว่าต้องย้ายไปอยู่บราซิลสองปี
ก้องไม่รู้ว่าบราซิลอยู่ที่ไหน แค่รู้ว่ามันไกลมาก และเขาต้องทิ้งเพื่อนทุกคนไว้ที่ไทย
เดือนแรกในเมืองริโอเดจาเนโรนั้นยาวนานมาก โรงเรียนใหม่ใช้ภาษาโปรตุเกสซึ่งก้องไม่รู้เลยสักคำ เขานั่งเงียบในห้องเรียน ไม่รู้จะคุยกับใคร กินข้าวเที่ยงคนเดียว และนับวันรอกลับบ้าน
แล้วก็มาถึงเทศกาลคาร์นิวัล
ทั้งเมืองกลายเป็นสีสัน ดนตรีดังอยู่ทุกหนทุกแห่ง คนแต่งตัวด้วยชุดสีฉูดฉาด ขนนกหลากสี ระย้าเลื่อมแวววาว
พ่อพาก้องออกไปดูขบวนพาเหรดริมถนน ก้องยืนมองตาโตโดยไม่กะพริบ
“สนุกไหม?” พ่อถาม
ก้องพยักหน้า ทั้งที่ไม่แน่ใจ เพราะยังรู้สึกแปลกและเดียวดาย
จากนั้นก็มีอะไรปุ๊บตรงหน้า เด็กชายผมหยิกผิวเข้มหัวเราะแล้วดึงมือก้อง “Vem!” เขาพูด แล้วก็ลากก้องเข้าไปในกลุ่มเด็กที่กำลังเต้นรำกันอยู่
ก้องพยายามบอกว่าไม่เป็นไรแต่พูดไม่ออก เด็กชายก็ไม่รอ เขาเริ่มโยกตัวพร้อมยกเท้า ทำซ้าซ้ายขวา แล้วมองก้องพร้อมพยักหน้าบอกให้ทำตาม
ก้องลองทำตาม งุ่มง่ามอยู่พักใหญ่ แต่เด็กชายก็ไม่หัวเราะเยาะ แค่ยิ้มและทำท่าให้ดูอีกรอบ
สักพักก้องก็เริ่มโยกตามจังหวะดนตรีได้บ้าง เด็กชายตะโกนดังๆ แล้วยกนิ้วโป้งให้
“Isso! Muito bom!”
ก้องไม่รู้ความหมาย แต่รู้ว่าเป็นคำชม เขายิ้มออกมาโดยไม่ได้ตั้งใจ
เด็กชายชี้ที่หน้าอกตัวเอง “Paulo”
ก้องพยักหน้า แล้วชี้ที่ตัวเอง “Gong”
เปาโลพูดชื่อซ้ำสองครั้ง ออกเสียงไม่ค่อยชัด แต่ก็ตลกดี ก้องพูดชื่อเปาโลออกมา เปาโลก็ขำในแบบเดียวกัน
ทั้งสองเต้นรำอยู่ด้วยกันจนกระทั่งฟ้ามืด
จากวันนั้น เปาโลและก้องเล่นด้วยกันทุกวัน ใช้ท่าทาง รูปวาด และเสียงหัวเราะเป็นภาษากลาง ภายในสองเดือน ก้องเริ่มพูดโปรตุเกสได้บ้าง และเปาโลก็เรียนพูดภาษาไทยได้สองสามคำ
วันที่ก้องต้องกลับไทย เปาโลมาส่งที่สนามบิน ทั้งสองไม่พูดอะไร แค่กอดกันสักครู่แล้วก็โบกมือ
ก้องมองออกไปนอกหน้าต่างเครื่องบิน แล้วก็รู้ว่าตั้งแต่วันนี้ เมื่อไหรก็ตามที่ได้ยินเสียงดนตรีแซมบ้า เขาจะนึกถึงคืนคาร์นิวัลและเพื่อนที่ดีที่สุดคนหนึ่งในชีวิตเสมอ
เรื่องน่ารู้เกี่ยวกับบราซิล: เทศกาลคาร์นิวัล (Carnaval) ของบราซิลเป็นเทศกาลที่ใหญ่ที่สุดในโลก จัดขึ้นก่อนเทศกาลเลนต์ของชาวคริสต์ มีการเต้นรำแซมบ้า ขบวนพาเหรด และชุดแต่งกายสีสันหลากหลาย ริโอเดจาเนโรขึ้นชื่อว่ามีคาร์นิวัลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในโลก
