ขุนเป็นเด็กชายที่โกรธง่าย
เมื่อโกรธ เขาจะพูดสิ่งที่คิดออกมาทันที ไม่กรองคำ ไม่คิดก่อน เพื่อนทำผิดพลาดก็ด่า น้องสาวเอาของไปก็ตะโกน แม้แต่แม่ที่ทำอาหารไม่ถูกใจก็บ่น หลังจากนั้นมักเสียใจ แต่คำที่พูดออกไปแล้วก็กลับมาไม่ได้
วันหนึ่งหลังจากที่ขุนระเบิดใส่เพื่อนสนิทชื่อโต้งกลางห้องเรียน เพราะโต้งทำหนังสือของเขาหล่น โต้งหน้าแดงและไม่พูดกับขุนตลอดสัปดาห์นั้น
เย็นวันนั้นพ่อพาขุนออกไปที่รั้วไม้เก่าหลังบ้าน พร้อมค้อนและถุงตะปู
“วันไหนที่ขุนโกรธและพูดคำเจ็บปวดใส่ใครสักคน” พ่อพูด “ให้ตอกตะปูหนึ่งดอกลงในรั้วนี้”
ขุนมองรั้วแล้วมองพ่อ ไม่แน่ใจว่าเกิดอะไรขึ้น แต่ก็รับค้อนมา
วันแรก ขุนตอกตะปูสี่ดอก วันที่สอง สามดอก สัปดาห์แรก รั้วมีรูตะปูสิบห้าดอก
แต่แล้วขุนก็เริ่มสังเกต ทุกครั้งที่เขาจะระเบิด เขานึกถึงตะปูดอกใหม่ที่ต้องไปตอก มันทำให้เขาหยุดหายใจก่อนพูดสักนิด บางครั้งนิดเดียวนั้นก็พอที่จะกลืนคำลงไปได้
สัปดาห์ที่สอง ตะปูเหลือแปดดอก สัปดาห์ที่สาม ห้าดอก และในที่สุดก็มีวันที่ขุนไม่ต้องตอกตะปูเลย
พ่อพาขุนกลับมาที่รั้ว “ทีนี้ วันไหนที่ขุนอดกลั้นได้และไม่พูดคำเจ็บปวด ให้ถอนตะปูออกหนึ่งดอก”
ขุนทำงานอย่างขยันขันแข็ง วันแล้ววันเล่า ถอนตะปูทีละดอก จนกระทั่งตะปูดอกสุดท้ายออกมา รั้วดูโล่ง
“เยี่ยมมาก” พ่อพูด แล้วพาขุนเดินไปดูรั้วใกล้ๆ “แต่มองดูสิ”
ขุนมองตาม รั้วเต็มไปด้วยรูเล็กๆ กระจายอยู่ทั่ว แม้ตะปูจะหมดแล้ว รูก็ยังอยู่
“ตะปูออกแล้ว แต่รูยังอยู่” พ่อพูดเบาๆ “คำพูดของเราก็เหมือนกัน ขอโทษได้ แต่รอยที่ทิ้งไว้ในใจคนอื่นไม่หายไปง่ายๆ”
ขุนมองรูในรั้วนานๆ นึกถึงหน้าโต้งตอนที่เขาตะโกนใส่กลางห้องเรียน นึกถึงน้ำตาที่น้องสาวเช็ดออกไปอย่างรวดเร็ว นึกถึงแม่ที่เดินออกไปจากครัวโดยไม่พูดอะไร
“ผมจะไปขอโทษโต้งครับ” ขุนพูดเงียบๆ
“นั่นแหละ” พ่อพูด “การขอโทษเป็นก้าวแรก แต่ก้าวที่สำคัญกว่าคือการไม่ทำให้เกิดรูใหม่”
ขุนพยักหน้า แล้วก็เดินไปหยิบโทรศัพท์ส่งข้อความถึงโต้ง
วันรุ่งขึ้น โต้งกลับมาพูดกับเขาอีกครั้ง รอยยิ้มยังเหมือนเดิม แต่ขุนรู้ว่ารอยที่ทิ้งไว้ยังอยู่ในนั้น
ตั้งแต่วันนั้น ขุนไม่เคยลืมรั้วหลังบ้าน และทุกครั้งที่ความโกรธเริ่มพุ่งขึ้น เขาจะหายใจหนึ่งครั้งก่อนเสมอ
เพราะเขารู้แล้วว่า คำพูดทุกคำนั้น ทิ้งรอยไว้เสมอ
คติสอนใจ: ความโกรธเป็นเรื่องธรรมชาติ แต่คำพูดที่ออกไปในความโกรธทิ้งรอยในใจคนอื่นที่ขอโทษแล้วก็ไม่หาย จงหายใจก่อนพูดเสมอ เพราะวินาทีนั้นอาจช่วยรักษามิตรภาพไว้ได้ทั้งชีวิต
