กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว มีเด็กชายชื่อสูงที่กลัวความสูงมากกว่าสิ่งอื่นใดในโลก ทั้งๆ ที่ชื่อสูง
เขาไม่ยืนใกล้ขอบระเบียง ไม่ขึ้นต้นไม้ ไม่ปีนเนินเตี้ยๆ แม้แต่นิดเดียว เพื่อนๆ ล้อเลียนว่ากลัวจนเป็นนิสัย แต่สูงไม่สน เพราะรู้ดีว่าเขากลัวจริง
วันหนึ่งสูงพาน้องสาวชื่อน้ำไปเที่ยวชายเขา น้ำชอบวิ่งเล่นบนก้อนหิน แต่แล้วก็พลาดเท้าและตกลงไปในโพรงหินลึก
สูงวิ่งไปที่ขอบโพรง มองลงไป ลึกประมาณสองเมตร น้ำนั่งอยู่ข้างล่าง ร้องไห้แต่ยังไม่เป็นไร
“พี่ ช่วยหนูด้วย” น้ำร้องขึ้นมา
สูงมองลงไปแล้วหัวใจหด ขาสั่น มือเย็น
เขามองรอบตัว ไม่มีเชือก ไม่มีใครอื่นในบริเวณนั้น มีแค่ก้อนหินที่เรียงเป็นขั้นลงไปได้
“พี่กลัวความสูงอยู่” สูงพูดเบาๆ กับตัวเอง แล้วก็พูดต่อว่า “แต่น้องต้องการพี่”
เขาก้าวขาลงไปก้อนหินแรก มือกำก้อนหินข้างๆ แน่น ขาสั่น แต่ไม่ดึงขาออก
ก้อนหินที่สอง ก้อนหินที่สาม แต่ละก้อนเขาหยุดหายใจสักครู่ก่อนก้าวต่อ
ถึงก้นโพรง สูงยืนข้างน้ำ มือยังสั่น แต่ยิ้มให้น้อง
“พี่ลงมาได้” น้ำพูดด้วยน้ำตา
“ได้” สูงพูด “แต่ขึ้นไปด้วยกันนะ ค่อยๆ ขึ้น”
เขาจูงมือน้องสาวขึ้นทีละก้อน ขาสั่น ใจสั่น แต่ไม่หยุด
พอขึ้นถึงข้างบน ทั้งสองนั่งลงบนหญ้า สูงเหนื่อยมากจนมือยังสั่นอยู่
แต่ในใจรู้สึกอย่างหนึ่งที่ไม่เคยรู้สึกมาก่อน ว่าความกลัวไม่ได้หายไป แต่เขาก้าวข้ามมันได้เมื่อมีเหตุผลที่ใหญ่กว่า
คติสอนใจ: ความกลัวไม่ได้หายไปเองโดยอัตโนมัติ แต่เมื่อเราพบสิ่งที่สำคัญกว่าความกลัว เราจะพบว่าตัวเองสามารถก้าวข้ามมันได้ ความรักและความห่วงใยคือแรงผลักดันที่ยิ่งใหญ่กว่าความกลัวทั้งหมด
