กาลครั้งหนึ่ง มีหมาน้อยตัวหนึ่งชื่อโฮจิ อาศัยอยู่กับคุณยายในบ้านกลางทุ่งหญ้า
วันหนึ่ง คุณยายหยิบกระดูกชิ้นใหญ่ให้โฮจิ โฮจิดีใจมาก คาบกระดูกวิ่งออกไปหาที่เงียบๆ เพื่อจะเคี้ยวคนเดียว
ระหว่างทาง โฮจิวิ่งผ่านสระน้ำใสแจ๋วริมบ้าน เขาก้มมองลงไปในน้ำ แล้วสะดุ้งตัวสั่น
“มีหมาอีกตัวอยู่ในน้ำ!” โฮจิคิด “และมันยังคาบกระดูกชิ้นใหญ่เหมือนกันด้วย กระดูกของมันดูอร่อยกว่าของฉันเสียอีก!”
โฮจิโกรธขึ้งมาก เขาเห่าลงไปในน้ำ
“โฮ่ง! นั่นกระดูกของฉัน คืนมาเดี๋ยวนี้!”
แต่หมาในน้ำก็เห่ากลับมาเช่นกัน พร้อมกับอ้าปากกว้าง
ทันใดนั้น กระดูกของโฮจิก็หลุดจากปาก ตกลงไปในน้ำ จมหายไปในพริบตา
โฮจินั่งงงอยู่ริมสระ มองดูน้ำที่กระเพื่อม รู้สึกท้องร้องออกมา
คุณยายเดินมาเห็น จึงนั่งลงข้างๆ แล้วอธิบายว่า “โฮจิจ๋า นั่นคือเงาของหนูเอง ไม่ใช่หมาตัวอื่น หนูเห็นเงาแล้วโลภอยากได้ของเขา เลยทำของของตัวเองหาย”
โฮจิก้มหน้าอาย คุณยายลูบหัวเขาเบาๆ แล้วบอกว่า “คราวหน้าถ้าเจออะไรดีๆ ให้รู้จักพอใจในสิ่งที่มีอยู่นะลูก”
ตั้งแต่นั้นมา โฮจิไม่เคยโลภอีกเลย และทุกครั้งที่เดินผ่านสระน้ำ เขาก็แค่โบกหางให้เพื่อนในน้ำอย่างสบายใจ
คติสอนใจ: ความโลภทำให้เสียสิ่งที่มีอยู่ รู้จักพอใจในสิ่งที่ตัวเองมีจะทำให้มีความสุขกว่า
