สูงขึ้นไปบนท้องฟ้า เหนือเมฆขาวนุ่มๆ มีบ้านเล็กๆ หลังหนึ่งทำจากแสงสีเงิน ที่นั่นมีดาวน้อยชื่อ “ติ๊ง” อาศัยอยู่กับแม่
ทุกคืน เมื่อพระอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า ดาวดวงอื่นๆ จะออกมาส่องแสงอย่างสนุกสนาน แต่ติ๊งมักจะนอนอยู่ในผ้าห่มเมฆ ไม่ยอมออกไปข้างนอก
“ติ๊ง ออกมาส่องแสงสิลูก” แม่ดาวเรียก
“ไม่อยากออกไปค่ะ” ติ๊งตอบเสียงเบา “มันมืดมาก”
แม่ดาวเดินเข้าไปนั่งข้างๆ ลูก “แต่หน้าที่ของดาวคือส่องแสงในความมืดนะลูก”
“แล้วถ้าหนูไม่กล้าล่ะคะ?”
แม่ยิ้ม “งั้นแม่จะเล่าเรื่องให้ฟัง”
ติ๊งดึงผ้าห่มเมฆขาวฟูขึ้นมาคลุมถึงคาง แม่นั่งลงข้างๆ เสียงแม่นุ่มและช้า ราวกับเสียงลมอ่อนๆ
“กาลครั้งหนึ่ง ก่อนที่ติ๊งจะเกิด ท้องฟ้ามืดมากในคืนแรกๆ ของโลก ไม่มีดาวดวงไหนกล้าออกมาเลย เพราะทุกคนต่างกลัวความมืดเหมือนกัน”
“แล้วใครออกมาก่อนคะ?”
“ดาวดวงแรกที่ออกมาชื่อว่า ‘เดียว’ เขาตัวเล็กมาก เล็กกว่าปลายนิ้วมือ แต่เขาคิดว่า ถ้าไม่มีใครกล้า ก็ต้องมีใครสักคนเริ่มก่อน”
ติ๊งฟังอย่างตั้งใจ ตาค่อยๆ หยีลง
“เดียวออกมาส่องแสง เล็กนิดเดียว แต่พอเขาออกมา ดาวดวงอื่นๆ ก็เริ่มกล้าออกมาด้วย ทีละดวง สองดวง สิบดวง ร้อยดวง พันดวง จนท้องฟ้าเต็มไปด้วยแสงสว่าง”
“แสงเล็กๆ ก็พาแสงอื่นมาได้?” ติ๊งถามเสียงง่วง
“ใช่ค่ะ” แม่พยักหน้า เสียงยิ่งนุ่มลง “และรู้ไหม ทุกคืนที่ติ๊งนอนหลับอยู่ในผ้าห่มเมฆ ก็มีเด็กๆ บนโลกที่นอนหลับด้วย พวกเขาไม่กลัวความมืด เพราะรู้ว่ามีดาวน้อยดูแลอยู่”
ติ๊งหลับตาเบาๆ “แต่หนูยังนอนอยู่นี่นา…”
“ไม่เป็นไร” แม่กอดลูกน้อย “คืนนี้แม่ส่องแสงแทนให้ พรุ่งนี้ค่อยออกไปด้วยกัน ตอนนี้หลับไปก่อน”
ลมเย็นพัดผ่านหน้าต่างแสงเงิน ติ๊งหายใจเข้าลึกๆ ผ้าห่มเมฆอุ่นนุ่มราวกับกอดโลกทั้งใบไว้
“แม่…” ติ๊งพึมพำ
“ว่าไงลูก?”
“หนูรักแม่ค่ะ”
แม่ดาวยิ้มอย่างอ่อนโยน “แม่รักติ๊งมากกว่าดาวทุกดวงบนฟ้า”
ติ๊งหลับตาลงอย่างช้าๆ และในไม่ช้าก็เคลิ้มหลับไปอย่างสงบ ในขณะที่แม่ดาวออกไปส่องแสงสว่างไสวอยู่นอกหน้าต่าง เฝ้าดูแลลูกน้อยตลอดคืน
และนั่นคือเหตุผลที่ทุกคืน เมื่อเด็กๆ มองขึ้นไปบนฟ้า พวกเขามักรู้สึกอบอุ่นและนอนหลับได้อย่างสบาย เพราะดาวน้อยติ๊งก็ค่อยๆ กล้าขึ้นทุกวัน และแสงเล็กๆ ของเธอก็เพียงพอที่จะทำให้หัวใจเด็กทุกคนอุ่นสบาย
คติสอนใจ: ความรักของพ่อแม่เป็นแสงสว่างที่ดูแลเราแม้ยามที่เราหลับ ไม่ว่าคืนไหนจะมืดเพียงใด ความรักจะเฝ้าดูแลเราเสมอ คืนนี้หลับฝันดีนะ
