คลื่นลมแรงพัดกระหน่ำเรือประมงเล็กๆ ของพ่อ ท้องฟ้าสีดำมืดกลืนแสงอาทิตย์หายไปในพริบตา มีโม อายุสิบปี กับน้องชายชื่อ “ตั้ม” อายุแปดปี เกาะราวเรือแน่นจนมือขาว
“พ่อไปหาความช่วยเหลือ อย่าออกจากเรือ!” เสียงพ่อสั่นเครือก่อนจะหายไปในความมืด
แต่พายุหมุนลูกหนึ่งดูดเรือไปเร็วกว่าที่ใครจะหยุดได้ เมื่อพายุสงบ โมและตั้มพบตัวเองอยู่บนเรือที่ลอยนิ่งอยู่หน้าเกาะแห่งหนึ่ง เกาะที่ไม่มีในแผนที่บนเรือ
“เกาะอะไรนี่?” ตั้มกระซิบ
ต้นไม้บนเกาะสูงและหนาทึบ ใบไม้ใหญ่กว่าร่มอาทิตย์ และสิ่งที่แปลกที่สุดคือ ทุกอย่างบนเกาะนั้นดูเหมือนหยุดนิ่ง ไม่มีเสียงนก ไม่มีลม แม้แต่ต้นไม้ก็ไม่ไหว
โมตัดสินใจพาน้องขึ้นฝั่งเพื่อหาน้ำดื่ม พวกเขาเดินเข้าไปในป่าและพบบ้านหินเก่าๆ ประตูเปิดค้างไว้ ภายในมีโต๊ะ เก้าอี้ หม้อข้าว แต่ไม่มีคน ราวกับว่าคนที่อยู่ที่นี่เพิ่งลุกไปเมื่อกี้
“มีคนอยู่ที่นี่แน่ๆ” โมพูด
บนโต๊ะมีแผนที่เก่าม้วนวางอยู่ โมคลี่ออกมาดู เป็นแผนที่เกาะนี้เอง พร้อมลายเส้นบอกทาง และตรงกลางแผนที่มีรูปวาดของหินก้อนใหญ่ พร้อมคำเขียนว่า “วางมือทั้งสองพร้อมกัน แสงจะพาทางกลับ”
“นี่มันเหมือนเกมปริศนาเลย!” ตั้มตื่นเต้น
โมและตั้มตามแผนที่ไปเรื่อยๆ ผ่านสะพานเถาวัลย์ที่ยาวข้ามธาร ลงไปในถ้ำที่มีผลึกหินเรืองแสง และปีนขึ้นเขาหินที่ด้านบนมีโขดหินขนาดใหญ่รูปร่างคล้ายหัวใจ
ตั้มถามว่า “ถ้าวางมือสองคนพร้อมกัน แปลว่าต้องสองคนวางด้วยกัน?”
โมพยักหน้า พวกเขายืนคนละข้างของก้อนหิน วางฝ่ามือทั้งสองข้างลงไปพร้อมกัน
หินเรืองแสงสีทอง แล้วเกาะทั้งเกาะก็ตื่นขึ้น ต้นไม้ไหวตาม ลมพัดผ่าน นกเริ่มร้อง และที่น่าอัศจรรย์ที่สุดคือ กระแสน้ำสีทองสว่างขึ้นจากทะเล พุ่งวนเป็นเส้นทางนำพาไปทางทิศเหนือ
“นั่นคือทางกลับบ้าน!” โมร้องด้วยความดีใจ
พวกเขารีบวิ่งลงมายังเรือ และปล่อยให้กระแสน้ำทองพาเรือลิ่วไปในทะเล ไม่นานก็เห็นแสงไฟของท่าเรือบ้านเกิด พ่อยืนรอริมฝั่งด้วยใบหน้าเปียกน้ำตา
ขณะที่โอบกอดลูกๆ ทั้งสองแน่น พ่อถามว่า “ไปไหนมา?”
โมและตั้มมองหน้ากัน แล้วยิ้ม “ไปผจญภัยค่ะ พ่อ”
คืนนั้นพวกเขาเล่าเรื่องทุกอย่างให้พ่อฟัง พ่อตาโตฟังอยู่นาน แล้วก็พยักหน้าช้าๆ “เกาะหลับใหล… คนแก่ในหมู่บ้านเคยเล่าว่ามีจริง แต่ไม่มีใครเชื่อ”
“เราเชื่อแล้วล่ะ พ่อ” ตั้มบอก พร้อมกับยิ้มที่กว้างที่สุดในชีวิต
คติสอนใจ: ความกล้าและการช่วยเหลือกันเป็นสิ่งสำคัญในยามยากลำบาก ไม่ว่าจะเจออุปสรรคใด ถ้าเราไม่ยอมแพ้และทำสิ่งต่างๆ ร่วมกัน เราก็จะผ่านพ้นได้เสมอ
